|
LISTA ZMARŁYCH
A-J | K-P | R-Ż
KACZKOWSKI Józef, ppor., inż. ląd.-wodny
(1901-1978)
Ur.
3 kwietnia 1901 r. w Szczuczynie Nowogródzkim. Syn Wacława i Marii
Dobrowolańskiej. Mąż Jadwigi Czechowicz. Po Wrześniu deportowany do ZSSR.
Na mocy umowy Sikorski-Majski zwolniony z zesłania. Wstąpił do formującej
się Armii gen. Andersa we wrześniu 1941 r. Służył w APW od 15 sierpnia 1942
r. Uczestnik kampanii włoskiej w 10 Baonie Saperów II Korpusu.
Zdemobilizowany w Anglii 18 lutego 1949 r. Na emigracji w Kanadzie od 1973
r. Od stycznia 1974 r. członek SPK Koło Nr 7. Zmarł 7 czerwca 1978 r. c-1,
AC-1385
KACZYŃSKI Mieczysław, strz. (1923-1971) b-5,
AA-1109
KAKOWSKI Daniel B., strz. (1911-1995)
Ur.
14 lipca 1911 r. Syn Edwarda i Joanny Kabińskiej. Mąż Wandy Kosiewicz.
Zmarł 26 września 1995 r. w szpitalu w Ste-Anne-de-Bellevue, QC. c-5, AA-1189
KAKOWSKA
Wanda z domu Kosiewicz (1911-1972)
Żona
Daniela Kakowskiego. Zmarła 7 stycznia 1972 r.
c-5,
AA-1189
KAMIŃSKI Stefan, st. strz. (1893-1964) a-8,
0-361
KAPTURSKA Maria zob. Łaskowieska Maria
KAPUŚCIŃSKI Janusz, ppłk, VM, KWx4 (1898-1998)
Ur.
24 lutego 1898 r. w majątku Kordos (Wielkopolska). Syn Władysława i
Albertyny Szudzińskiej. Udział w wojnie 1918-1920. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego.
Oficer 1 P. Uł. Wlkp. (później 15 P. Uł. Poznańskich). W 1932 r.
przeniesiony do 26 P. Uł. im. Hetmana Karola Chodkiewicza w Baranowiczach.
Od 1938 r.
w
2 P.S.K. w Hrubieszowie.
Należał do najlepszych polskich jeźdźców. Brał udział w konkursach
hippicznych w reprezentacji Polski za granicą. W kampanii wrześniowej d-ca
II Dyw. Konnego Ośrodka Zapasowego Woł. Bryg. Kaw. (później Zgrupowanie
Kaw. ppłk. K. Halickiego). Bił się pod Kamionką Strumiłową i Rawą Ruską. Po
Wrześniu jeniec Oflagu VII A Murnau. Oswobodzony przez wojska amerykańskie
dołączył do II Korpusu. Mianowany zastępcą d-cy P. Uł. Karpackich w
sierpniu w 1945 r. Po demobilizacji osiadł w Londynie. Na emigracji w
Kanadzie od 1975 r. Autor: Garść wspomnień ze służby pod dowództwem gen.
Andersa [w:] Przegląd
Kawalerii i Broni Pancernej
nr 82 (1978); Relacja
- 2 P.S.K. [w:] Przegląd
Kawalerii i Broni Pancernej
nr 132 (1989) Zmarł 25 grudnia 1998 r. b-2i, RG-2329
KARCZEWSKA
Danuta zob.
Gąglewicz Danuta
KARPA
Michał, st. strz.
(1919-1997)
Ur.
15 listopada 1919 r. Zmarł 2 czerwca 1997 r.
d-7,
MZ-602
KARPIŃSKA
Irena z domu Ćwirko san. (1923-2001)
Ur. 18 czerwca 1923 r.
Kaczanowiczach, pow. Nieśwież. woj. nowogródzkie. Córka Józefa i Marii
Bereza. Żona Mariana Karpińskiego. Deportowana 10 lutego 1940 r. z
Kuchczyc, osady wojskowej do Archangelskaja i Wołogodskaja obł.,
Komi ASSR do posiołka Piudla. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniona
z kołchozu. Wyewakuowana z Armią gen. Andersa do Iranu wstąpiła do APW.
Kampanię włoską odbyła jako sanitariuszka w 1 Szpitalu Polowym II Korpusu.
Po demobilizacji w Anglii wyjechała z mężem do Argentyny. Na emigracji w
Kanadzie od czerwca 1958 r. Pracowała jako pielęgniarka w szpitalu
montrealskim. Zmarła 21 września 2001 r. b-4,
E-205
KARPIŃSKA Zofia zob. Makosz Zofia
KARPIŃSKI Marian, por. technik budowlany
(1918-1993)
Ur.
4 października 1918 r. w Giełczynie, pow. Łomża, woj. białostockie. Mąż
Ireny z domu Ćwirko. Służbę wojskową odbył w SPRA we Włodzimierzu
Wołyńskim. Po Wrześniu deportowany do ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski
zwolniony z zesłania wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa w 1942 r. Służył w
APW. Kampanię włoską odbył w 4 Kres.PAL. Po demobilizacji w Anglii,
wyemigrował do Argentyny. Na emigracji w Kanadzie od czerwca 1958 r.
Pracował jako projektant w budownictwie mieszkaniowym. Należał do SPK Koło
Nr 7 od grudnia 1962 r. Zmarł 8 czerwca 1993 r. b-4, E-205
KAWALERSKI
Władysław, kpr.
(1909-1980)
Ur.
8 lipca 1909 r. w Sokołowie, pow. Nieszawa, woj. warszawskie. Służył w 4
PAL. Po Wrześniu jeniec Stalagu IX C Bad Sulza. Na emigracji w Kanadzie.
Należał do SPK Koło Nr 7 od marca 1966 r. Zmarł w 1980 r. d-2,
AC-1612
KAZIMIEROWICZ
Stefan A, por.,
inż. (1908-1993)
Egzamin
dyplomowy na Politechnice Lwowskiej zdał w 1934 r. Służbę wojskową odbył w
SP. Do wojny pracował jako inżynier
w Katowicach. Od wczesnych lat pięćdziesiątych na emigracji w
Kanadzie. Od 1958 r. należał do Corporation of Professional Engineers of
Quebec i był naczelnym inżynierem w ciężkim przemyśle. Zmarł w 1993 r. b-1ii,
RG-1314
KAZIMIEROWICZ
Wanda z domu Oszek (1923-1999)
Żona
Stefana Kazimierowicza. b-1ii,
RG-1314
KAŹMIERSKI Edmund,
(1917-1965) a-8,
S-23
KĄTSKI Stefan (KONTSKI), kpt., artysta mal. (1898-1978)
Ur.
23 kwietnia 1898 r. w Sanoku, woj. lwowskie. Udział w wojnie 1918-1920.
Studiował na Akademiach Sztuk Pięknych w Krakowie (1921-1924), we Florencji
(1924-1927) i w Paryżu (1927-1930). Służył w I Korpusie w W. Brytanii z
przydziałem do Archiwum i Muzeum PSZ w Gask House k. Perth w Szkocji. Po
demobilizacji na emigracji w Kanadzie od 1948 r. Udekorował freskami i
kurdybanami kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Montrealu (1950-1954).
Był ilustratorem technicznym w zakładach lotniczych. (1957-1963). Od 1963
r. odnawiał obrazy i antyki. Należał do SPK Koło Nr 7 od 1958 r. Zmarł w
maju 1978 r. c-1,
AC-1380
KETTER Anna Maria zob.
Stevens Anna Maria
KIELISZCZYK
Aleksander, strz.,
tapicer (1915-1989)
Ur.
27 lutego 1915 r. w Kiczkach, woj. warszawskie. Syn Stefana i Wiktorii. Mąż
Anny. Szkołę powszechną ukończył w Mińsku Mazowieckim w 1929 r. Po Wrześniu
deportowany do ZSSR na Syberię. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z
zesłania wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa. Służył w APW i w II
Korpusie. Brał udział w kampanii włoskiej. Na emigracji w Kanadzie od 1946
r. W Montrealu pracował jako tapicer. Zmarł w 1989 r. d-5,
AF-788
KILIAN Józef, kpr. (1919-1984)
Ur.
4 września 1919 r. w Niegosławicach. Mąż Stelli. Wstąpił do wojska na
ochotnika 4 listopada 1937 r. i służył w 2 Baonie Czołgów w Żurawicy.
Wyemigrował z Niemiec do Kanady w marcu 1957 r. Od września 1957 r. należał
do SPK Koło Nr 7. Zmarł w 1984 r. d-3,
AF-275
KISIELEWSKI
Janusz, por.,
KWx2, technik elektroniczny
(1923-1993)
Ur.
2 maja 1923 r. w Przemyślu, woj. lwowskie. Syn Adama, kpt. 38 P. Strzelców
Lwowskich i Zofii Edwin. Elew Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. Maturę zdał w
Państwowym Gimnazjum i Liceum w Gródku Jagiellońskim. Po Wrześniu deportowany
do ZSSR. Na mocy umowy Sikorski-Majski zwolniony z zesłania wstąpił w
Buzułuku do formującej się Armii gen. Andersa. Ewakuowany na Środkowy
Wschód ukończył SPBr.Panc. w Iraku, rozpoczętą jeszcze we Wrewskoje.
Otrzymał przydział do 6 P.Panc. "Dzieci Lwowskich". Z pułkiem tym
przeszedł całą kampanię włoską. Dwukrotnie ranny. W grudniu 1944 r.
przeniesiony został do formującej się 14 Wlkp. Brygady
Pancernej z przydziałem do 3 P. Uł. Śląskich, gdzie był d-cą szwadronu i
prowadził kurs strzelania artyleryjskiego. Po demobilizacji w Anglii
wyemigrował do Argentyny w 1949 r. Na emigracji w Kanadzie od 1958 r.
Rozpoczęte kursy elektroniczne w Buenos Aires ukończył w Institute of
Technology w Montrealu. Pracował jako technik elektroniczny w linii
lotniczej. Długoletni skarbnik 310 Skrzydła „Wilno”. Należał do SPK
Koło Nr 7 od marca 1968 r.
Zmarł w Miami, Fla. 18 grudnia 1993 r. b-1iii,
RG-1448
KIŚLANKO Tichon, bomb. (1917-2000)
Ur.
25 sierpnia 1917 r. w Policach na Wołyniu. W 1939 r. był poborowym w czynnej
służbie. Po Wrześniu deportowany do ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski
zwolniony z zesłania wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa. Po
ewakuacji z ZSSR służył w APW w Iranie, Iraku, Palestynie i w Egipcie.
Kampanię włoską odbył w jednym z pułków artylerii II Korpusu. Po wojnie na
emigracji w Kanadzie od 1948 r. Pracował jako kontroler jakości produktów.
Należał do Royal Canadian Legion, Mazeppa Br. 183 (Ukrainian). Zmarł 2
listopada 2000 r.
d-11,
PC-93
KLENIEWSKI
Krystian, por.
(1924-1988)
b-1iv, RG-756
KLIŚ Czesława z
domu Szpotko (1924-1999)
Ur.
13 kwietnia 1924 r. Córka Jana i Katarzyny Ponikiewskiej. Żona Józefa
Klisia. Zmarła 27 kwietnia 1999 r. d-7,
MZ-767
KLIŚ Józef, kpr. pchor., technik budowlany
(1914-2000)
Ur.
20 lutego 1914 r. w Nowym Korczynie, woj. kieleckie. Syn Jana, rolnika i
Petroneli Pietrzyk. Mąż Czesławy Szpotko. Maturę uzyskał w II Państwowym
Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie w 1935 r. Podjął się
pracy na Podhalu i zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu
Jagiellońskiego w Krakowie. Trzymiesięczny kurs rekrucki odbył w 23 P.P. we
Włodzimierzu Wołyńskim w 1938 r. Zmobilizowany w 1939 r. w Tarnowie, nie
umundurowany i nie uzbrojony, dotarł z batalionem marszowym 16 P.P. do
Zamościa, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Zwolniony jako cywil
wrócił w rodzinne strony do Nowego Korczyna. Od maja 1940 r. w konspiracji
ZWZ-AK, Obwód Busko. W lipcu 1944 r. brał udział w zdobyciu posterunku
żandarmerii w Nowym Korczynie. Po wejściu oddziałów sowieckich opuścił Nowy Korczyn w
sierpniu 1944 r. i wstąpił w Lasocinie (pow. Włoszczowa, woj. kieleckie) do
Brygady Świętokrzyskiej i obrał sobie ps. "Orzech". W szeregach 6
Kompanii Szkolnej 204 P.P. przeszedł
szlak bojowy Brygady Świętokrzyskiej, który był uwieńczony
oswobodzeniem 5 maja 1945 r. obozu koncentracyjnego kobiet w Holýšov w
Czechosłowacji. Po kapitulacji Niemiec studiował początkowo agronomię na
uniwersytecie w Belgii. Następnie przeniósł się do Niemiec, gdzie przez dwa
lata studiował inżynierię na Polskiej Wyższej Szkole Technicznej w
Esslingen. Na emigracji w Kanadzie od 1949 r. Początkowo pracował fizycznie
na budowie, a później w biurze
projektów jako technik budowlany. Od czasu przybycia do Kanady był
członkiem SPK Koło Nr 7. Należał do Koła AK, a od lutego 1996 r. do
ZWPimJP. Autor pamiętnika Moja odyseja, Montreal-Warszawa, 1993.
Zmarł 24 maja 2000r. d-7,
MZ-767
KLISZCZEWSKI Kazimierz, strz. (1900-1941)
Brał
udział w wojnie 1918-1920. a-4,
K-18
KMIECIŃSKA
Zofia z domu Majewska (1913-1990)
Ur.
17 stycznia 1913 r. Żona Jana Kmiecińskiego. Zmarła 13 października 1990 r.
b-1iv, RG-1019
KMIECIŃSKI Jan, sierż. (1914-2000) b-1iv,
RG-1019
KLEINROK Maria zob. Szuszkowska Maria
KOCOŃ Zygmunt, strz. (1897-1945)
Służył
w polskiej piechocie. a-4,
K-111
KOLADA Stanisława
z domu Faszcza (1914-1982)
Żona
Dominika Kolady. d-2,
AF-19
KOLENDO Waldemar, strz. (1910-1987) d-4,
AF-612
KOŁODZIEJCZYK Jan,
bomb.
(1914-1982)
Żołnierz
września. Służył w artylerii. Niemiecki jeniec wojenny. Po wojnie na
emigracji w Kanadzie. Zmarł 14 marca 1982 r.
c-2,
AF-7
KONTSKI zob. Kątski
KORCZYŃSKI Janusz
Feliks, mjr, KN,
KWx4 (1888-1966)
Ur.
19 maja 1888 r. w Sichowie, pow. Stopnica, woj. kieleckie. Maturę uzyskał
po ukończeniu ośmioklasowego gimnazjum w Żytomierzu. W latach 1908-1912
należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego we Lwowie. Służył
w II Korpusie Polskim na Wschodzie (1917-1918). Udział w wojnie 1918-1920.
Adiutant Sztabu i kwatermistrz 4 DStrz. gen. Żeligowskiego, Szef Sztabu 2
Bryg. Kaw. Po wojnie był Szefem
Sztabu 3 Bryg. Kaw.
Służył w 6 P. Uł. Kaniowskich, 11 P. Uł. Legionowych i w 19 DP. W 1934 r.
przeniesiony w stan stoczynku. W sierpniu 1939 r. powołany do służby
czynnej został kmdtem Kwat. Gł. Suwalskiej Bryg. Kaw. Po Wrześniu
przedostał się do Szwecji. Od 1949 r. do 1950 r. był prezesem SPK Koło
Stockholm. Na emigracji w Kanadzie od 1951 r. Do SPK Koło Nr 7 należał od maja 1962 r. Zmarł 28 sierpnia 1966 r. a-9,
S-158
KORNAGA Władysław,
st.strz., KW
(1918-1991)
Ur.
17 stycznia 1918 r. w Krowicy Hołodowskiej. Syn Michała i Paraskewii Milan.
Po Wrześniu deportowany do ZSSR na Syberię. Na mocy układu Sikorski-Majski
zwolniony z zesłania. Wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa.
Ewakuowany na Środkowy Wschód służył w APW. W kampanii włoskiej w Kwat. Gł.
2 Bryg. Panc. Po demobilizacji na emigracji w Kanadzie od 1947 r.
Zatrudniony początkowo w rolnictwie pracował później w przemyśle. Zmarł 18
kwietnia 1991 r. d-6,
AF-948
KORSAK Grażyna zob. Padowicz Grażyna
KORWIN-PIOTROWSKI
Jerzy, ppor.,
dr praw, konsul RP
(1909-1978)
Syn
znanej aktorki teatralnej scen warszawskich i krakowskich Marii Dulęby.
Uczęszczał do Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, gdzie zdał maturę.
Po egzaminie dyplomowym na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego
doktoryzował się na Uniwersytecie w Lille. Pracował w służbie konsularnej,
najpierw w Mińsku a następnie w Brukseli, gdzie zastała go wojna. Zgłosił
się do PSZ we Francji, gdzie ukończył SPRA. Uniknął niewoli i okupcją
spędził we Francji. Po wojnie na emigracji w Kanadzie od 1952 r. Pracował
na Uniwersytecie Montrealskim i był konsultantem Rządu Prowincjonalnego.
Autor: La structure Fédérative de l’Etat dans le Jurisprudence
Canadienne en Matičre de
Droit International Public, J. du Droit Intern., Paris, 1956. Zmarł w Montrealu w
1978 r.
c-1,
AC-1400
KORWIN-ZALASS Jan, ppor.,
technolog (1916-1971)
Ur. 6 czerwca 1916 r. w Armawir
na Kaukazie. Syn Jana i Marii Lewandowskiej. Ukończył Wyższą Szkołę
Mechaniczną w Grudziądzu. Służbę wojskową odbył w SPRA we Włodzimierzu
Wołyńskim i praktykę w 16 PAL w Grudziądzu. Zmobilizowany do 16 PAL 24
sierpnia 1939 r. brał czynny udział w kampanii wrześniowej 1939 r. w ramach
Armii "Pomorze" G.O. "Wschód" gen. Bołtucia. Bronił
Grudziądza, Torunia. Po bitwie nad Bzurą obrońca Modlina do kapitulacji.
Jeniec wojenny Oflagów VII B Eichlet i VII A Murnau. Uciekł z Murnau 27
kwietnia 1940 r. Po dwóch dniach schwytany. Jeniec Stalagów VI B, VI C i
XII F (29.4.40-6.11.41). Uciekł z ostatniego i po trzech dniach zostal
schwytany. W kwietniu 1942 r. uciekł do Holandii, skąd przedostał się do
Belgii, a następnie do Francji (10.4.42-17.6.43). Aresztowany przez Gestapo
w Paryżu i osadzony w więzieniu Fresnes (17.6.43-3.1.44). Więzień karnych
obozów: Vezul, Ludwigsburg, Hammelburg i Forbach (3.1.44-16.7.44). Uciekł z
obozu 16 lipca 1944 r. i był tłumaczem przy dtwie XX Amerykańskiego Korpusu
(16.7.44-29.8.44). Wstąpił do I Korpusu we Francji 7 grudnia 1944 r. i
służył do 13 marca 1948 r. Na emigracji w Kanadzie od grudnia 1951 r.
Należał do Stowarzyszenia Techników Polskich w Kanadzie. Zmarł 10 lutego
1971 r. w szpitalu w Senneville QC. c-6,
AA-1041
KORZENIOWSKI Jan, strz. (1912-1983)
Przed
wojną studiował prawo. Podczas okupacji był żołnierzem AK na Podhalu. Po
wojnie na emigracji w Kanadzie. Pracował jako narzędziowiec w przemyśle
lotniczym. Należał do Koła AK. Zmarł w Montrealu w 1983 r. c-3,
AF-123
KORZEWNIKOW Jadwiga Maria zob. Sangowicz Jadwiga Maria
KOSIEWICZ Wanda zob. Kakowska Wanda
KOSTKA-KRZYMOWSKI Stanisław, mjr pil., cc., KN, KWx4
(1899-1969)
Ur.
13 listopada 1899 r. w Wąwolnicy, pow. Puławy, woj. lubelskie. Uczestnik walk
o niepodległość 1914-1920. Wojna w 1939 r. zastała go w 3 P.Lot. w Poznaniu
na Ławicy. Po Wrześniu przez Węgry przedostał się do Francji, a następnie
do W. Brytanii. W Centrum Wyszkolenia Lotniczego RAF w Blackpool zgłosił
się na lot do Kraju i po skokach otrzymał znak spadochronowy nr 0001, a
bojowego znaku miał nr 1962. Po przeszkoleniu w odbiorze zrzutów został
zrzucony w pierwszej operacji do Polski w nocy z 15/16 lutego 1941 r.
Zrzutu tego w operacji Adolphus dokonała załoga brytyjska F/Lt Keasta z 419 Eskadry RAF do
specjalnych zadań. "Cichociemnych" skoczków, na skutek błędu w
nawigacji, zrzucono z dwusilnikowego Whitleya Z-6473 na Śląsku Cieszyńskim
koło Skoczowa, na terenie
przyłączonym do Rzeszy, zamiast na placówkę koło Włoszczowej, woj.
kieleckie. Stanisław Krzymowski, mimo wszystko, dotarł z opóźnieniem do
Warszawy i otrzymał przydział do Okręgu Kieleckiego jako kierownik Referatu
Lotniczego. W konspiracji używał ps.: "Ikar", "Kostka",
"Stefan". Od października 1944 r. był referentem lotniczym i
kierownikiem zrzutów w Podokręgu Piotrków, następnie w Wydziale Lotniczym
KG AK. Od 1946 r. na emigracji w W. Brytanii, a potem w Kanadzie. Zmarł
w Montrealu 7 sierpnia 1969 r. a-6,
P-7
KOSTYK Mikołaj, strz. (1908-1986) d-4,
AF-522
KOTARSKI C. D. Edward, kpr. (1926-1985) d-3,
AF-323
KOTARSKI Therese
zdomu Mott (1926-1998)
Żona
Edwarda Kotarskiego. d-3,
AF-323
KOTT Adam, pchor. (1920-2000)
Ur.
18 grudnia 1920 r. Zmarł 10 kwietnia 2000 r.
d-12ii,
PA-480
KOTT Irena z domu
Włodarczyk, (1920-2002)
Ur.
22 kwietnia 1920 r. Żona Adama Kotta. Zmarła 3 stycznia 2002 r. d-12ii,
PA-480
KOWALSKA Anna zob. Dobrzańska Anna
KOWALSKI Michał
Ryszard, F/Lt,
rad/teleg. VM, KWx4,
technik-elektryk (1918-1996)
Ur.
29 września 1918 r. w Ostrowcu, woj. kieleckie. W 1935 r., będąc uczniem
gimnazjum matematyczno-fizycznego w Gdyni, wstąpił do SPLdM w Bydgoszczy.
Ukończył ją jako radiotelegrafista w 1938 r. i przydzielony został do 1
P.Lot. w Warszawie. W kampanii wrześniowej, latając w "Brygadzie Bombowej",
sześciokrotnie bombardował niemieckie kolumny pancerne. Zestrzelony nad
Łuckiem, przekroczył granicę węgierską 18 września 1939 r. Z Grecji do
Francji przypłynął na pokładzie SS Pułaski w październiku 1939 r. Po klęsce
Francji, przez porty Oran i
Casablanca, ewakuowany został do W. Brytanii w lipcu 1940 r. Przeszkolony
na strzelca pokładowego i radiotelegrafistę otrzymał przydział do 305 Dyw.
Bombowego Ziemi Wielkopolskiej. W 16-tym locie bojowym został zestrzelony w
nocy z 5/6 sierpnia 1941 r. nad Belgią. Z sześcioosobowej załogi Wellingtona W-5593 trzech lotników
zginęło, jeden dostał się do niewoli, a dwóch zbiegło. Michał Kowalski
przez Francję, Pireneje, Hiszpanię dotarł do Gibraltaru i wrócił do W.
Brytanii w styczniu 1942 r. Ukończył SP i kurs radio-nawigatora. Otrzymał
szlify oficerskie i przeniesiony został w październiku 1943 r. do 45 Grupy
Transportowej w Kanadzie. Z Dorvalu dostarczał samoloty z fabryk
amerykańskich i kanadyjskich do W. Brytanii, Afryki Północnej, na Bliski i
Środkowy Wschód. Zdemobilizowany w Kanadzie w 1946 r. pozostał na
emigracji. Pracował jako technik-elektryk w przemyśle telefonicznym. Od
1951 r. należał do 310 Skrzydła "Wilno". Był delegatem,
mianowanym przez władze kanadyjskie, dla udzielania pomocy polskim weteranom.
W 1984 r. został honorowym adiutantem Gubernatora Prowincji Quebec. Autor
wspomnień The day I was buried alive, [w:] XV Światowy Zjazd
Lotników Polskich (jednodniówka), Montreal, 1984. Zmarł w Montrealu w
1996 r. b-1ii, RG-2014
KOZAK Józef, F/Sgt (1922-1984)
Służył
w RAF. d-3,
AF-203
KOZIOŁ Tomasz, plut. (1900-1981)
Ur.
7 marca 1900 r. w Dąbrowie Tarnowskiej, pow. Dąbrowa, woj. krakowskie.
Zmarł 30 stycznia 1981 r. d-1,
AC-1709
KOZŁOWSKI Lucjan, strz. (1915-1998) d-7,
MZ-692
KOZŁOWSKI Tomasz, sierż. (1921-1982) d-3,
AF-100
KRAJEWSKA Aniela z
domu Selwa (1923-1991)
Żona
Edmunda Krajewskiego. d-6,
AF-973
KRAJEWSKI
Władysław, Sgt
(1921-1987)
Służył
w RAF. d-10,
MM-347
KRAKOWSKI Franciszek, ppor., sędzia, KW (1902-1982)
Ur.
10 września 1902 r. w Koronowie, pow. Bydgoszcz, woj. poznańskie. Gimnazjum
klasyczne ukończył w Chełmnie, a Wydział Prawa na Uniwersytecie Poznańskim.
Asesor w Toruniu, sędzia Sądu Grodzkiego w Brodnicy i Lesznie. Powołany do
wojska, w kampanii wrześniowej był sędzią polowym w Wlkp. Bryg. Kaw. gen.
Abrahama. Jeniec obozu II C Woldenberg. Więziony przez ponad rok w Forcie
VII w Poznaniu. Uwolniony przez wojska sowieckie wrócił do Polski. W 1946
r. wyjechał z rodziną do Belgii, gdzie pracował w Sekcji Polskiej
Chrześcijańskich Związków Zawodowych. Na emigracji w Kanadzie od 1951 r.
Zatrudniony w centrali Chrześcijańskich Związków Zawodowych (CSN) w
Montrealu, a później w Comité Paritaire d’Alimentation. Od listopada 1951
r. należał do SPK Koło Nr 7. Był członkiem: ZWPimJP, Towarzysta Białego
Orła, Stowarzyszenia Polskiego w Montrealu i Klubu Ziem Zachodnich. Przez
szereg lat był prezesem
Kanadyjsko-Polskiego Instytutu Dobroczynności. Zmarł 11 stycznia 1982 r. d-2,
AC-1822
KRAMICZ Wiktor, st.strz, (1913-1987) d-4,
AF-620
KRUŻYŃSKA
Kamila z domu Czotyrbok (1913-1990)
Żona
Mieczysława Jerzego Krużyńskiego. c-4,
AA-1478
KRUŻYŃSKI Mieczysław Jerzy, por., inż. chemik
(1902-1973)
Ur.
15 sierpnia 1902 r. we Lwowie. Zdał egzamin dyplomowy na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej w 1937 r. Po Wrześniu
deportowany do ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania.
Wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa. Ewakuowany na Środkowy
Wschód. W APW przydzielony do Dtwa Szkół Junackich. Po wojnie na emigracji
w Kanadzie. Pracował jako inżynier w przemyśle chemicznym. Członek Corporation o Professional Engineers
of Quebec od 1957 r. Będąc na emeryturze tłumaczył z czterech języków
dokumenty i książki dla rządu w Ottawie. Do SPK Koło Nr 7 należał od
kwietnia 1966 r. Zmarł 17 września 1973 r. c-4,
AA-1478
KRZESZ Zygmunt
Józef, kpr.
pchor., inż. chemik (1899-1974)
Ur.
10 listopada 1899 r. w Złoczowie, woj. tarnopolskie. Syn Jana i Józefy
Struzik. Egzamin dyplomowy na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej zdał w
marcu 1933 r. i pracował do wojny w Gazowni w Krakowie. Legionista.
Ochotnik w kampanii wrześniowej. Granicę rumuńską przekroczył 18 września
1939 r. We Francji wstąpił w listopadzie do PSZ i odkomenderowany został do
SP w Coëtquidan (Morbihan) w Bretanii. Po
jej ukończeniu w kwietniu 1940 r. otrzymał przydział do Baterii Ppanc. (47
mm) 10 Bryg. Panc.-Mot. gen. Maczka. Z brygadą na froncie do 18 czerwca
1940 r. Jeniec obozu Troyes (Aube). Zwolniony z obozu jako niezdolny do
służby wojskowej. Zdemobilizowany przez władze francuskie w Marsylii w
lutym 1941 r. Jako prezes Związku Polskich Inżynierów i Techników w Marsylii był jednym z
organizatorów legalnej ewakuacji Polaków z Francji nie okupowanej do
Kanady. Na emigracji w Kanadzie od 1942 r. Pracował w przemyśle chemicznym.
Członek Chemical Institute of Canada i Stowarzyszenia Techników Polskich w
Kanadzie. Od sierpnia 1972 r. należał do SPK Koło Nr 7. Zmarł 19 września
1974 r. c-3,
AA-1693
KRZYMOWSKI
Stanisław zob.
Kostka-Krzymowski Stanisław
KRZYWICKI Stanisław zob. Reymer-Krzywicki Stanisław
KUCENTY Grzegorz, W/O (1896-1966)
Służył
w lotnictwie. a-9,
S-151
KURLUK Jan, strz. (1916-1984) d-3,
AF-262
KURNICKI Piotr, por, (1899-1975)
Ur.
16 czerwca 1899 r. w Antonowie na Kijowszczyźnie. Syn Aleksandra i Felicji
Ossowskiej. Służył w II Korpusie i był przydzielony do Kwat. Gł. Dtwa II
Korpusu. Na emigracji w Kanadzie od 1949 r. Po ukończeniu kursu
pedagogicznego wykładał
historię rewolucji rosyjskiej w Centrum Studiów Słowiańskich na
Uniwersytecie Montrealskim. Należał do SPK Koło Nr 7 od listopada 1959 r.
Zmarł 3 sierpnia 1975 r. w szpitalu Ste-Anne-de-Bellevue, QC.
c-3, AA-1797
KURTA Julian, strz. (1922-1978) c-2,
AC-1425
KUŹMICKI Kazimierz, por., agronom (1908-1978)
Ur.
15 stycznia 1908 r. w Białymstoku. Uczęszczał do Gimnazjum Zygmunta Augusta
w Białymstoku, gdzie zdał maturę w 1929 r. Szkołę Główną Gospodarstwa
Wiejskiego w Warszawie ukończył w 1935 r. Należał do AZS (1931-1934) i do
klubu sportowego "Warszawianka" (1935-1939). Mistrz Polski w biegu na 1500 m w 1932 r. Po
studiach pracował w firmie belgijskiej w Warszawie (1936-1939). Służbę
wojskową odbył w SPRA we Włodzimierzu Wołyńskim, a na praktykę przydzielony
został do 14 DAK w Białymstoku. W kampanii wrześniowej służył w 30 PAL G.O.
"Piotrków" gen. Thommée. Do niewoli niemieckiej dostał się 1
października 1939 r. Jeniec Oflagów: XI B Braunschweig, II C Woldenberg i
VII A Murnau. Po oswobodzeniu dołączył do PSZ we Francji. Zdemobilizowany w
czerwcu 1947 r. pracował w Brukseli. Na emigracji w Kanadzie od grudnia
1951 r. Pracował w przemyśle jako kierownik w dziale zarządzania. Na
seminariach prelegent kilku odczytów. Członek
D.P.M.A. (Data Processing Management Association) w Montrealu i SPADE
(System Planning and Development) Montreal-Toronto. Zmarł 13 lutego 1978 r.
c-2,
AC-1346
KWASIBORSKI
Feliks, wachm.,
KW (1909-1990)
Ur.12
kwietnia 1909 r. we wsi Zarany, gmina Sójki, pow. Kutno, woj. łódzkie.
Służył w 81 P. Strzelców Grodzieńskich w składzie 29 DP. Po Wrześniu
deportowany do ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania.
Wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa w listopadzie 1941 r.
Ewakuowany na Środkowy Wschód, służył w APW. Kampanię włoską odbył w II
Korpusie w szeregach 2 Warszawskiego Szwadronu Żandarmerii. Po
demobilizacji na emigracji w Kanadzie od czerwca 1947 r. Należał do
ZWPimJP, a do SPK Koło Nr 7 od lutego 1976 r. Zmarł 19 października 1990 r.
b-1iv, RG-1017
LANGIEWICZ Jadwiga
zob. Dunin-Borkowska
Jadwiga
LANKAU Henryk, por., inż. elektryk (1921-1987)
Po
Wrześniu deportowany do ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z
zesłania. Wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa. Ewakuowany na
Środkowy Wschód służył w APW. Kampanię włoską II Korpusu odbył z 5 Kres.DP. Po demobilizacji w W.
Brytanii ukończył Politechnikę na Wydziale Elektrycznym. Na emigracji w
Kanadzie od lat pięćdziesiątych. Pracował jako inżynier w biurach
projektów. Członek Corporation of Professional Engineers of Quebec
od 1960 r. Zmarł w 1987 r. c-4,
AF-536
L’ECLUSE Sophia Elizabeth zob.
Powałowski Sophia
Elizabeth
LESIŃSKI Henryk, strz., inż. chem. (1917-1982)
Ur.
12 listopada 1917 r. we Włocławku. Syn Mariana i Salomei. Uczęszczał do
gimnazjum we Włocławku i zdał maturę w 1936 r. Wojna przerwała mu studia na
Wydziale Chemii Przemysłowej. Po Wrześniu deportowany do ZSSR na Syberię.
Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania wstąpił 6 października
1942 r. do formującej się Armii gen. Andersa. Ewakuowany na Środkowy Wschód
służył w APW. W II Korpusie otrzymał przydział do 23 Kompanii
Transportowej. W walkach o Monte Cassino został ranny. Zdemobilizowany z dniem 10 sierpnia
1948 r. udał się na studia do Francji, gdzie na Uniwersytecie w Lyon
uzyskał dyplom inż. chemii przemysłowej w 1949 r. Do Kraju wrócił w 1950 r.
Na emigracji w Kanadzie od 1970 r. Był tłumaczem tekstów technicznych.
Zmarł 31 lipca 1982 r. b-2iii,
RG-199
LEWICKA Maria z domu Poray-Pawlicka, san., KW, technik (1925-1998)
Ur.
10 grudnia 1925 r. w Zalesiu, pow. Dzisna, woj. wileńskie. Córka Stefana i
Marii Milniewicz. Ojciec jej został zamordowany przez NKWD w Ostaszkowie w
1940 r. Uczęszczała na Komplety Tajnego Nauczania im. Bratkowskiej w
Warszawie, gdzie zdała małą maturę. W Szarych Szeregach należała do 49 WŻDH
na Mokotowie. W czasie Powstania Warszawskiego w Bat. "Czata 49"
jako sanitariuszka ps. "Jagoda". Ranna w czasie ataku na Dworzec
Gdański. Po przejściu kanałami do Śródmieścia sanitariuszka w Bat. "Chrobry
I". Po upadku Powstania dostała się do niewoli. Jeniec obozów:
Lamsdorf, Műhlberg i Altenburg. Uwolniona 15 kwietnia 1945 r. przez wojska
amerykańskie wstąpiła do PWSK II Korpusu. W Wojskowej Szkole w Porto San
Giorgio zdała maturę w 1946 r. i wyszła za mąż za Zbigniewa Lewickiego.
Dalsze losy dzieliła z nim. Po jego stracie, pracując jako technik,
utrzymywała rodzinę. Czynna w harcerstwie. Uczyła w polskiej sobotniej
szkole im. Emilii Plater. Zmarła 3 listopada 1998 r. a-7, O-200
LEWICKI Zbigniew, por., KW, architekt (1920-1960)
Ur.
10 stycznia 1920 r. w majątku rodzinnym Ławki k. Łukowa, woj. lubelskie.
Syn Adama, herbu Rogala i Czesławy Łuszyńskiej. Uczęszczał do Gimnazjum im.
Zygmunta Augusta w Białymstoku, gdzie uzyskał maturę w 1938 r. Służbę
wojskową odbył w SPRA we Włodzimierzu Wołyńskim i przydzielony został na
praktykę do 29 PAL w Grodnie, gdzie zastała go wojna. W partyzantce do 28
września 1939 r. Aresztowany przez NKWD w majątku Miszojty k. Lidy, skazany
został 20 października 1939 r. na karę śmierci przez sowiecki sąd polowy w
Grodnie. Z wyrokiem w zawieszeniu, zesłano go na 10 lat do łagru na Kołymę,
gdzie w nieludzkich warunkach pracował w kopalni złota. Na mocy układu
Sikorski-Majski zwolniony z Gułagu, odpłynął 12 października statkiem Dżurma
do Władywostoku, by po czterech miesiącach podróży przez Azję wstąpić
26 lutego 1942 r. w Jakkabag w Uzbekistanie do formującej się Armii gen.
Andersa. Po ewakuacji z ZSSR służył w APW w Iranie, Iraku, Palestynie i w
Egipcie. Kampanię włoską II Korpusu odył w ramach 7 PAK jako oficer ogniowy
baterii, a następnie jako oficer zwiadowczy dywizjonu. Po wojnie studiował
medycynę na włoskim Uniwersytecie w Bolonii (1946-1947). Zdemobilizowany w
Anglii, ukończył architekturę na PUC w Londynie (1947-1952). Na emigracji w
Kanadzie od 1953 r. Pracował jako architekt w Montrealu. Autor pamiętnika DZIENNIK
Wrzesień 1939, Kołyma, Władywostok, Iran, Irak, Palestyna, Egipt, Monte
Cassino, Ancona, Bolonia, Anglia. (bogato ilustrowany jego szkicami), Wyd. Instytut Teologiczny
XX. Misjonarzy, Kraków, 2000. Zmarł 11 sierpnia 1960 r. w Baltimore, Md. a-7,
O-200
LIBISZOWSKI Jan, sierż. (1912-1987) c-4,
AF-542
LIBURSKI Jan, strz. (1900-1966) a-9,
S-182
LIPIŃSKI Zbigniew
Ryszard, kpt.
żeg. wlkj (1920-1990)
Ur.
20 grudnia 1920 r. w Warszawie. Syn Edwarda i Zofii. Wychowanek OO.
Jezuitów w Chyrowie, gdzie zdał maturę. Elew Szkoły Morskiej w Gdyni.
Polskę opuścił na Darze Pomorza przed wybuchem wojny i przez Szwecję
dostał się do W. Brytanii.
Absolwent Wydziału Nawigacyjnego Szkoły Morskiej przy Uniwersytecie w
Southampton (1944). W 1942 r. pływał w konwojach przez Atlantyk. Na
pokładzie SS Narwik brał udział w lądowaniu wojsk alianckich na
Sycylii w 1943 r. Pływał na Morzu Śródziemnym i na Oceanie Indyjskim. W załodze
SS Narwik (marz.’42-paźdz.’43), SS Kordecki
(paźdz.’44-list.’44), MS Kowel (lut.’45-maj’45) i MS Sobieski (maj’45
-?). Po wojnie na emigracji w
W. Brytanii pracował w linii lotniczej w wydziale sprzedaży. Od 1961 r. w
Kanadzie. Zmarł w 1990 r. w Montrealu. c-6,
AF-900
LOCKI Michał, strz. (1900-1975)
Zmarł
13 lipca 1975 r. w Montrealu. c-3,
AA-1788
LORIA Jadwiga zob. Markiewicz Jadwiga
LOTENBERG Anna zob. Jakubowicz Anna
LUBIŃSKI Feliks, bomb. (1902-1973)
Ur.
19 czerwca 1902 r. we Lwowie. Ostatnim jego przydziałem wojskowym był
Referat Radiowy w Wydziale Propagandy Sztabu N.W. Po wojnie na emigracji w
Kanadzie. Należał do SPK Koło Nr 7 od listopada 1955 r. i był sekretarzem
Koła w 1956 r. Zmarł 15 grudnia 1973 r. c-4,
AA-1515
ŁADOŃ Halina zob. De Payrebrune Halina
ŁASTOWIESKA Maria
z domu Kapturska (1921-1997)
Ur.
12 maja 1921 r. Córka Juliana i Pelagii Bernaciak. Żona Karola
Łastowieskiego. Zmarła 25 grudnia 1997 r. w Montrealu.
c-3,
AA-1626
ŁASTOWIESKA
Michalina zob.
Moniatowicz Michalina
ŁASTOWIESKI Karol,
sap. (1919-1974)
Ur.
15 kwietnia 1919 r. w Przemyślu, woj. lwowskie. Służył w 10 Komp. Saperów 1
DPanc. Po wojnie na emigracji w Kanadzie. Należał do SPK Koło Nr 7 od maja
1969 r. Zmarł 15 lipca 1974 r.
c-3,
AA-1626
ŁOPATKA Marian, kpr. (1921-1976)
Zmarł 12 listopada 1976 r. c-2,
AC-1153
ŁUKASIK Jan, plut. (1906-1981)
Ur.
17 maja 1906 r. w Pruszkowie, woj. warszawskie. Żołnierz AK. Na emigracji w
Kanadzie. Należał do Koła AK. Zmarł 20 czerwca 1981 r. w Montrealu. d-2, AC-1759
ŁUKASIK Sabina z
domu Brzezińska (1908-1988)
Żona
Jana Łukasika. d-2,
AC-1759
ŁUNIEWSKI
(LUNIEWSKI?) Mateusz (Maciej?), por. (1914-1986)
b-2iii,
RG-523
MACH Róża zob. Fafara Róża
MAJCZAK Stefan. strz. (1914-1970) a-4,
H-39
MAJEWSKA
Zofia zob.
Kmiecińska Zofia
MAKOSZ
Paweł, kpr.
(1914-1997) b-1ii,
RG-2105
MAKOSZ
Zofia z domu Karpińska, LAW (1921-1994)
Służyła
w WAAF. b-1i,
RG-1489
MAKOWIAK
Kazimierz, strz.
(1916-1982) b-2i,
RG-189
MALINOWSKA
Marcelina, kpr.
(1895-1957)
Służyła
w PWSK a-6,
O-88
MALINOWSKI
Stanisław, sierż.
(1909-1982) d-2,
AF-44
MALKIEWICZ
Jadwiga Maria z domu
Jastrzębska (1907-1998)
Córka
Włodzimierza Aleksandra, agronoma, i Jadwigi Joanny Długoborskiej.
Studiowała przez trzy lata ogrodnictwo na Uniwersytecie Warszawskim. Żona
Kazimierza Malkiewicza. Zmarła w 1998 r. c-1,
AC-1487
MALKIEWICZ
Kazimierz, ppor.,
VM, agronom (1898-1979)
Herbu Tarnawa. Syn Jana, lekarza
i Marii Iwaszkiewicz. Po maturze studiował agronomię na Uniwersytecie
Warszawskim. Przerwał studia i ochotniczo wstąpił do wojska. Brał udział w
wojnie 1918-1920 w szeregach 9 P. Uł. Na froncie ukraińskim został ciężko
ranny i stracił prawe oko. Po rekonwalescencji wrócił na front. Zdemobilizowany po wojnie,
kontynuował rozpoczęte studia i ukończył agronomię na Uniwersytecie
Poznańskim. Początkowo pracował dla banku i ewaluował majątki, a następnie
zarządzał majątkami poniemieckimi na Śląsku. Wojna zastała go w Katowicach.
Uszedł przed Niemcami i przez Litwę, Szwecję dotarł do Francji, gdzie
wstąpił do PSZ. Uniknął niewoli i przetrwał wojnę we Francji. Po II wojnie
światowej był kierownikiem obozu UNRRA dla uchodźców w Salzburgu, dokąd
sprowadził rodzinę z Polski. Z Austrii wyjechał z rodziną do Anglii, skąd
wyemigrował do Kanady. W lipcu 1949 r. zawinął do portu w Quebec na
pokładzie Empress of Canada i osiedlił się w Montrealu. Pracował w
ogrodnictwie, najpierw na stanowisku kierownika, a później stał się
przedstawicielem handlowym. Należał do Stowarzyszenia Techników Polskich w
Kanadzie. Zmarł w 1979 r. c-1,
AC-1487
MAŁYSZKO Antoni, sierż. (1913-1994)
Ur.
24 stycznia 1913 r. Syn Emila i Stefanii Łukaszewicz. Zmarł 12 lipca 1994
r. d-8,
MZ-362
MARCINKOWSKA
Aniela zob.
Feczko Aniela
MARCINKOWSKI
Władysław, płk,
inż. mech. (1906-1996)
Ur.
28 maja 1906 r. w Skarżysku Kamiennej, woj. kieleckie. Syn Władysława i
Sabiny Majewskiej. Uczęszczał do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w
Warszawie, gdzie zdał maturę w 1924 r. Dyplom inż. mechanika uzyskał na
Politechnice Warszawskiej w 1931 r. Służbę wojskową odbył w SPRS w
Modlinie. Po ukończeniu kursu broni pancernej w Warszawie na Woli mianowany
ppor. w korpusie oficerów broni pancernej w 1936 r. W 1939 r. w stopniu
porucznika powołany na ćwiczenia do 1 Dyonu Pociągów Panc. Z ćwiczeń w obsadzie
Pociągu Nr 2 pojechał na front nad granicę niemiecką w Zdunach. Wycofał się
potem do Ożarowa, gdzie pociąg utknął na zatarasowanych transportami
torach. W odwrocie na wschód ciężarówką 1 Dyonu Pociągów Panc. dotarł do
Pińska. Po inwazji sowieckiej, w odwrocie na zachód, walczył z dywersantami
i oddziałami sowieckimi. Pod Kockiem dostał się do niewoli niemieckiej, z
której uciekł. Był założycielem Związku Jaszczurczego. Miał ps.
"Jaxa". Jeden z założycieli NSZ i członek TNRP. Mianowany podpułkownikiem,
został d-cą 202 P.P. Brygady Świętokrzyskiej. Z Brygadą przeszedł cały
szlak bojowy, uwieńczony oswobodzeniem 5 maja 1945 r. obozu koncentracyjnego kobiet w Holýšov w
Czechosłowacji. Po wojnie we Francji. Na emigracji w Kanadzie od 18
października 1951 r. Pracował w biurach konstrukcyjnych jako inż. mech.
Członek Corporation of Professional Engineers of Quebec od 1957 r. i
Stowarzyszenia Techników Polskich w Kanadzie. Należał od lat
pięćdziesiątych do SPK Koło Nr 7. Pisywał listy do Redakcji w Zeszytach
Historycznych paryskiej "Kultury". Autor: Jeszcze o
Narodowych Siłach Zbrojnych, [w:] Zeszyty Historyczne nr 36, Instytut Literacki, Paryż, 1976; Wspomnienia
1934-1945, Burchard Edition, Warszawa, 1998. Zmarł 18 marca 1996 r. w
Ottawie. b-1i,
RG-1694
MARCIŃSKI Zygmunt,
strz.,
ekonomista (1922-1974)
Ur.
27 stycznia 1922 r. w Poznaniu. Syn Zygmunta, kapitana WP i Leonii z domu
Olekiewicz. Po ukończeniu 3 klas szkoły powszechnej Rodziny Wojskowej w
Toruniu uczęszczał przez dwa lata do Państwowego Gimnazjum im. Mikołaja
Kopernika w Toruniu. Ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im.
Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie, gdzie zdał maturę typu
humanistycznego 15 maja 1939 r. W czasie wojny studiował anglistykę i
historię na tajnie prowadzonym Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie
(1942-1943). Wojna zastała go w Junackich Hufcach Pracy w Węgierskiej Górce
przy budowie fortyfikacji. W Baonie "Ropczyce" JHP służył od 23
sierpnia 1939 r. do 21 września 1939 r. Po Wrześniu czynny w konspiracji w
Krakowie. Żołnierz ZWZ-AK, Okręg Kraków, ps. "Sas". Po złożeniu
przysięgi 6 stycznia 1940 r. przydzielony do Oddziału Propagandy, Sekcja
prasowa czasopisma Polski Dzwon. (sty.’40-wrz.’42). W listopadzie
1942 r. przeniesiony został do
KWC z przydziałem do Oddziału Dywersyjno-Sabotażowego w Okręgu Kraków. Po
kursie dywersyjnym został d-cą patrolu sab.-dyw. w Oddziale
"Zaręby". Kurier KWC z Krakowa do Warszawy. Aresztowany w łapance
ulicznej w Warszawie 13 października 1943 r. i osadzony na Pawiaku jako
zakładnik (13.10.43-10.11.43). Więzień nr 162158 obozu koncentracyjnego
Oświęcim (11.11.43-29.10.44). Więzień nr 113049 obozu
Sachsenhausen (30.10.44-10.11.44). Więzień nr 96380 obozu Buchenwald (11.11.44-14.4.45).
Oswobodzony 14 kwietnia 1945 r. w czasie marszu ewakuacyjnego k. Gröbzig,
Anhalt przez czołówkę wojsk amerykańskich. We wrześniu 1945 r. wstąpił do
II Korpusu we Włoszech i otrzymał przydział do 16 Pomorskiej Kompanii
Wsparcia. Z dniem 25 stycznia 1946 r. z 16 Pomorskiej Bryg. Piechoty
przeniesiony został do Kwat. Gł. Dtwa II Korpusu. Zdemobilizowany 2 lipca
1947 r. w Anglii rozpoczął studia ekonomiczne na PUC w Londynie. Na
emigracji w Kanadzie od 1952 r. Współwłaściciel firmy ubezpieczeniowej Edge
& Marciński. W Londynie należał do Koła AK i do Polskiego Związku b.
Więźniów Politycznych. W Montrealu natomiast do Polsko-Kanadyjskiego
Towarzystwa Wzajemnej Pomocy. Był członkiem SPK Koło Nr 7 od lutego 1952
r., a od marca 1957 r. Koła AK. Miłośnik książki. Uczył historii w polskiej
sobotniej szkole im. Emilii Plater. Pisywał sprostowania i uzupełnienia do
londyńskiego kwartalnika Piechota, Zeszyt 6, s. 76 (1971); Zeszyt nr 8, s, 2 (1972) i Zeszyt 9-10,
s. 4, 118 (1972). Autor: Uwagi
do okoliczności śmierci płk. Godlewskiego [w:] Przegląd Kawalerii i Broni
Pancernej, nr 70 (1973). Zmarł 12 maja 1974 r. w Montrealu. c-3,
AA-1591
MARCOTTE Rita zob. Darkowski Rita
MARKIEWICZ Jadwiga
z domu Loria, 1°v Raczyńska, kpt., inż.
chem. (1912-1990)
Ur.
24 stycznia 1912 r. Córka Stanisława, fizyka i prof. Uniwersytetu
Jana Kazimierza we Lwowie, i Doroty Storzyńskiej. Żona Michała Markiewicza.
Zdała egzamin dyplomowy na Wydziale Chemii
Politechniki Lwowskiej. Żołnierz AK. Uczestniczka Powstania Warszawskiego.
Jeniec wojenny obozu
Oberlangen. Oswobodzona przez patrol 2 P.Panc. ppłk. Koszutskiego z
1 DPanc. gen. Maczka. Wyemigrowała do Kanady. Właścicielka biura
podróży "Treasure
Tours" w Montrealu. Działaczka społeczna. Fundatorka stypendiów.
Zmarła w lipcu 1990 r. a-4,
H-40
MARKIEWICZ Michał,
por., mgr
(1911-1970)
Ur.
3 maja 1911 r. w Czeladźi, woj. kieleckie. Uczęszczał do Gimnazjum im.
Stanisława Staszica w Sosnowcu, gdzie zdał maturę. Ukończył WSH w Warszawie
z tytułem magistra. Po odbyciu służby wojskowej w SPRA we Włodzimierzu
Wołyńskim przydzielony został na praktykę do 32 DAL w Rembertowie.
Zmobilizowany w 1939 r. brał udział w kampanii wrześniowej. Jeniec wojenny
Oflagu VII A Murnau. Po wojnie na emigracji w Kanadzie. Dyrektor biura
podróży "Treasure Tours" w Montrealu. Fundator stypendiów. Do SPK
Koło Nr 7 należał od stycznia
1956 r. Zmarł we wrześniu 1970 r. a-4,
H-40
MARKOWICZ Felicja zob. Skalska Felicja
MARTYNOWICZ
Antoni, ppor.,
inż. ląd.-wodny (1913-1991)
Ur.
17 stycznia 1913 r. w Łucku na Wołyniu. Syn Stanisława i Karoliny Lebenstein.
Po ukończeniu Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Łucku otrzymał świadectwo
dojrzałości. W 1935 r. ukończył dywizyjny kurs SPRP przy 24 P.P. w Łucku.
Przeniesiony do rezerwy po odbyciu praktyki we Włodzimierzu Wołyńskim w 23
P.P. im. płk. Lisa Kuli 27 DP.
Mobilizacja przerwała mu studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej. Jako
podporucznik brał udział w kampanii wrześniowej. Uniknął niewoli i przez
Rumunię dostał się do Francji, gdzie wstąpił do PSZ. Ewakuowany z wojskiem do W. Brytanii służył w
Brygadzie Spadochronowej. Miał nr znaku spadochronowego 0729.
Odkomenderowany na studia ukończył inżynierię lądową na PUC w Londynie i
otrzymał dyplom inżyniera w 1947 r. Po studiach był asystentem na PUC. Na
emigracji w Kanadzie od 1950 r. Członek Corporation of Professional
Engineers of Quebec od 1955 r. Należał do Stowarzyszenia Techników Polskich
w Kanadzie. Współwłaściciel biura konstrukcyjnego McMillan &
Martynowicz. Zmarł we wrześniu 1991 r. d-6,
AF-984
MASŁOŃ Stanisław, W/O, mech. pokł., VM, KW,
technik-mechanik (1917-1997)
Ur.
17 września 1917 r. w Choroniu, pow. Zawiercie, woj. kieleckie. Syn Michała
i Marii Czechowskiej. Szkołę powszechną ukończył w 1932 r. Wychowanek SPLdM
w Bydgoszczy (1934-1937). Po jej ukończeniu przydzielony do 2 P.Lot. w
Krakowie jako mechanik samolotowy. W kampanii wrześniowej służył w 121
Eskadrze Myśliwskiej przy Armii "Kraków". Po Wrześniu przez
Rumunię, Liban przedostał się do Francji i wcielony został do Grupy
Myśliwskiej w Lyonie. Ewakuowany do W. Brytanii. Po przeszkoleniu otrzymał
przydział do 304 Dyw. Bombowego Ziemi Śląskiej jako mechanik silnikowy II
klasy. W 1943 r. zgłosił się ochotniczo do personelu latającego i
odkomenderowany został do 138 Sqn do zadań specjalnych. Latał od września
1943 r. ze zrzutami do Polski i do innych krajów z Tempsford, a następnie w
ramach polskiej Eskadry 1586 z Campo Casale (Brindisi) jako mechanik
pokładowy Liberatora. W 28 operacjach specjalnych od września 1943 r. do
maja 1944 r. wylatał 280 godzin. Po turze operacyjnej i odpoczynku powołany
został na instruktora do Szkoły Mechaników Pokładowych. Zdemobilizowany, na
emigracji w Kanadzie od 1949 r. Był inspektorem samolotowym i pracował w
linii lotniczej. Członek i długoletni skarbnik 310 Skrzydła
"Wilno". Od stycznia 1985 r. należał również do ZWPimJP. Autor
wspomnień: "Królewska" załoga [w:] XV Światowy Zjazd Lotników
Polskich, (jedniodniówka) Montreal, 1984. Zmarł 15 maja 1997 r. w
Montrealu. d-8,
MZ-578
MASTALERZ
Stanisław, kpr.
(1915-1986) d-4,
AF-498
MATERNIAK
Zdzisław, LAC
(1922-1991)
Służył w RAF d-6,
AF-954
MATYSZKIEWICZ
Jadwiga zob.
Złoczewska Jadwiga
MAZUREK Józef, kpr. (1913-1993)
Zmarł
6 marca 1993 r. d-9,
MZ-293
MEDRZYCKA Eugenia
z domu Staśkiewicz (1923-1995)
Ur.
12 września 1923 r. Córka Mariana i Marii Urbańskiej. Żona Mieczysława
Medrzyckiego. Zmarła 13 maja 1995 r. w Montrealu.
d-8,
MZ-432
MEDRZYCKI
Mieczysław, kpr.
(1915-1998)
Ur.
14 sierpnia 1915 r. Syn Antoniego. Zmarł 21 lipca 1998 r. d-8,
MZ-432
MICHALAK
Franciszek, por.
obs. (1913-1966)
Ur.
28 stycznia 1913 r. w Ostrowiu Wielkopolskim. Syn Maksymiliana. Oficer 3
P.Lot. w Poznaniu. Brał udział w kampanii wrześniowej i dostał się do
niewoli niemieckiej. Oswobodzony wstąpił do PSZ. Zdemobilizowany z PKPR
wyemigrował do Kanady. Należał do SPK Koło Nr 7 od sierpnia 1951 r. A gdy
powstało w Montrealu w 1953 r. 310 Skrzydło "Wilno" został jego trzecim z
kolei prezesem. Zmarł w lutym
1966 r.
a-8,
S-119
MICHNIEWICZ
Michał, F/Lt,
pil., VM, KWx2, inż. mech. (1914-2002)
Ur.
22 lutego 1914 r. w Bereziczach, pow. Kamień Koszyrski, woj. pińskie. Syn
Piotra i Bronisławy Świerczyńskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Pińsku, gdzie
zdał maturę w 1933 r. W 1934 r. ukończył kurs unitarny SP i wstąpił do
SPLot - Grupa Techniczna w Warszawie. Mianowany podporucznikiem w 1937 r.
We wrześniu 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej, z której uciekł.
Przez Rumunię dotarł do W. Brytanii. Po ukończeniu szkoły pilotażu w Anglii
przydzielony został do 318 Dyw. Myśliwsko-Rozpoznawczego Gdańskiego. Walczył na froncie włoskim. Po
wojnie na emigracji w Kanadzie od stycznia 1948 r. Najpierw zakupił farmę,
a następnie pracował w przemyśle lotniczym jako inżynier konstrukcji
płatowca (1951-1979). Członek Corporation of Professional Engineers of
Quebec od 1958 r. Jeden z założycieli 310 Skrzydła "Wilno". Zmarł w 2002 r. w Montrealu.
d-12ii,
PA-363
MICYK Michał, plut. (1913-1996)
Ur.
26 lipca 1913 r. w Smolsku, woj. lubelskie. Syn Dymitra i Katarzyny Torba.
Służył w wojsku od 1939 do 1946 r. Ostatnim jego przydziałem była 1 Bat. 2
PAM w 1 DPanc. Na emigracji w Kanadzie od maja 1952 r. Należał do ZWPimJP
od marca 1958 r. Zmarł 18 listopada 1996 r. w Montrealu. c-8,
MZ-540
MIŃCZYK
Aleksander, kpr.
(1916-1957) a-7,
O-105
MISIEWICZ Romuald, plut. (1910-1991)
Służył
w 2 DAK w Wołyńskiej Bryg. Kaw. d-6,
AF-953
MIŚKIEWICZ
Włodzimierz, mar.,
tokarz (1919-1989)
Ur.
2 maja 1919 r. w Warszawie. Syn Włodzimierza i Felicji Zawiślak. Zanim wstąpił
3 lutego 1939 r. do Marynarki Wojennej był tokarzem. Wojna w 1939 r. zastała go na
pokładzie ORP Wilia, szkolnego okrętu podchorążych wydziału
maszynowwego, w Casablance (6.5.39-23.11.39). Wkrótce potem przydzielony
został do załogi kontrtorpedowca
ORP Garland. Okręt ten,
w zespole z innymi okrętami, operował na Morzu Śródziemnym do września 1940
r. Między innymi zadaniami
eskortował SS
Warszawę, wiozącą ewakuowanych żołnierzy z Bałkanów do Brygady
Karpackiej. W operacjach na Morzu Śródziemnym ORP Garland atakowany
był parokrotnie przez włoskie samoloty. Sam zaś atakował dwukrotnie bombami
głębinowymi łódź podwodną. Z końcem września 1940 r. w drodze z Gibraltaru
do W. Brytanii ORP Garland atakowany był parokrotnie przez
samoloty, zanim zawinął do Plymouth (18.4.40-25.10.40). Przez następne
kilka miesięcy Włodzimierz Miśkiewicz służył z polską załogą, na
pofrancuskim kontrtorpedowcu ORP Ouragan, który pływał pod polską i fancuską banderą i
przydzielony był do służby konwojowej z bazą w Greenock (26.10.40-25.4.41).
Pod koniec maja 1941 r. Miśkiewicz przeszedł do załogi kontrtorpedowca ORP
Kujawiaka (30.5.41-6.7.41). A od lipca 1941 r. przez rok służył na
pokładzie siostrzanego kontrtorpedowca ORP Krakowiaka. Okręt ten pełnił służbę eskortową
w kanale La Manche, na Morzu Irlandzkim i Kanale Brystolskim. W grudniu
1941 r. ORP Krakowiak brał udział w wyprawie na Lofoty w operacji "Anklet",
której celem było przerwanie niemieckiej komunikacji morskiej z Narwiku. Po
remoncie ORP Krakowiak powrócił do służby eskortowej i pełnił ją bez
poważniejszych walk do maja 1942 r. Operował z bazy w Plymouth. W nocy z
14/15 maja 1942 r. ORP Krakowiak atakował niemiecki konwój przy
brzegu fancuskim w okolicy Cap de la Hague, a 13 czerwca 1942 r. obronił
konwój złożony z 24 statków przed atakiem sześciu JU-88 u brzegów Kornwalii
w pobliżu Trevose Head i zestrzelił dwa samoloty (6.7.41-18.7.42).
Włodzimierz Miśkiewicz z powodu złego stanu zdrowia otrzymał kategorię
"E" i został zdemobilizowany z Marynarki Wojennej z dniem 14
czerwca 1944 r. Po wojnie
wyemigrował do Kanady. Zmarł w 1989 r.
b-1ii,
RG-821
MITZ Jerzy, F/Lt, pil. (1905-1963)
Podoficer
zawodowy Polskiego Lotnictwa, pilot LOT. Odkomenderowany ze służby RAF w W.
Brytanii do nowo powstałej jednostki RAFFC w Montrealu. Wypłynął on w
konwoju z Liverpoolu na pokładzie SS Princess Seven Islands z końcem
października 1941 r. Konwój ten, atakowany przez niemieckie łodzie
podwodne, dopłynął po dwóch tygodniach do Halifaxu. Sierżant Mitz był
jednym z sześciu polskich pionierów "Mostu Atlantyckiego". Piloci
tej jednostki transportowali samoloty z fabryk amerykańskich i kanadyjskich z Dorvalu do
Szkocji, Afryki i do Indii. Byli oni zalążkiem 45 Grupy Transportowej. W
czasie tych niebezpiecznych lotów sierż. Mitz nie tylko dosłużył się szlif
oficerskich, ale również awansował. Po wojnie na emigracji w Kanadzie.
Zmarł 5 maja 1963 r. b-10,
V-119
MODELSKI Tomasz, strz. (1904-1971)
Zmarł
25 grudnia 1971 r. c-5, AA-1179
MONIATOWICZ Michalina z domu
Łaskowieska (1914-1983)
Żona Władysława Moniatowicza. Zmarła 16 czerwca 1983 r.
d-3,
AF-151
MONIATOWICZ
Władysław, strz.
(1919-1989)
Ur.
11 listopada 1919 r. w Nowosiółce Sościukowej, pow. Zaleszczyki, woj.
tarnopolskie. Służył w 12 Szw. KOP "Zaleszczyki". Po Wrześniu
przedostał się do Francji i otrzymał przydział do 208 Pułku. Po wojnie
wyemigrował do Kanady. Należał do SPK Koło Nr 7 od kwietnia 1968 r. Zmarł
19 maja 1989 r. d-3,
AF-151
MORETON-SZCZERBA
Tadeusz, Sgt
(1912-2002)
Ur.
30 sierpnia 1912 r. we Lwowie. Syn Piotra i Katarzyny Nowoświat. Służył w 6
P.Lot. we Lwowie (1933-1935). Po Wrześniu przedostał się do Francji, a
potem do W. Brytanii. W RAF służył w obsłudze naziemnej: 30 MU. Na
emigracji w Kanadzie od 1956 r. Należał do 310 Skrzydła "Wilno", a
od listopada 1985 r. również do ZWPimJP. Zmarł 22 kwietnia 2002 r. w
szpitalu Ste-Anne-de-Bellevue, QC. d-5,
AF-729
MORETON-SZCZERBA
Władysława z domu Pacan (1914-1988)
Ur.
1 września 1914 r. we Lwowie. Żona Władysława Moretona-Szczerby. Należała
do SPK Koło Nr 7 od stycznia 1969 r. Zmarła 8 grudnia 1988 r. d-5, AF-729
MOSZCZEŃSKI Adolf
Tadeusz, ppor.
(1915-1954)
Ur.
22 lipca 1915 r. w Stępuchowie, woj. poznańskie. Syn Tadeusza i Marii
Twardowskiej. Studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim (1936-1939).
Służbę wojskową odbył w SP. Powołany do czynnej służby w 1939 r brał udział
w kampanii wrześniowej. Dostał sią do niewoli niemieckiej. Oswobodzony 1
kwietnia 1945 r. wstąpił do II Korpusu 14 czerwca 1945 r. Zdemobilizowany w Anglii 26 września 1948 r. Na emigracji w Kanadzie od 1952 r.
Początkowo pracował jako kelner, a następnie sprzedawca nieruchomości.
Zmarł w listopadzie 1954 r. a-5,
K-323
MOŚ (MOS ?) Paweł,
strz.
(1903-1977) c-2,
AC-1227
MOTT Therese zob. Kotarski Therese
MOZDYNIEWICZ Zbigniew,
kpr. (1908-1966)
Służył
w 2 PAL. a-8,
S-121
MOŻEJKO (MOZEJKO
?) Jan, sierż. (1907-1966) a-9,
S-175
MRÓZ Andrzej, kpr. (1915-1962)
Ur.
12 sierpnia 1915 r. w Krasnymstawie, woj. lubelskie. Służył w 2 PAM 1
DPanc. Po wojnie na emigracji
w Kanadzie. Należał do SPK Koło Nr 7 od listopada 1962 r. Zmarł w
1962 r.
a-7, O-292
MUC Regina z domu
Olszewska (1916-1982)
Żona
Zdzisława Muca. d-1,
AC-1620
MUC Zdzisław, sierż. (1913-1980) d-1,
AC-1620
NAŁĘCZ-TAŃSKI
Józef, S/Ldr,
pil., inż. (1905-1955)
Studiował inżynierię na Politechnice
Gdańskiej i na Politechnice Warszawskiej, gdzie uzyskał dyplom. Po Wrześniu
latał bojowo w Anglii jako pilot w 307 Nocnym Dywizjonie Myśliwskim "Lwowskich
Puchaczy" (1940-1942). Później był instruktorem w Hucknall,
Nottinghamshire. Po wojnie pozostał w Anglii. Pracował jako inżynier w
Langley Mill, Hertfordshire. W 1951 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, a potem przeniósł
się do Kanady. Pracował jako inżynier w ciężkim przemyśle. Zmarł 5 września
1955 r. w Montrealu. a-6,
O-24
NARUSZEWICZ Janina
zob.
Sławoszewska Janina
NAŚCISZEWSKI
Kazimierz, Fitt.2.E.
(1915-1995)
Służył
w lotnictwie w obsłudze naziemnej. Po wojnie na emigracji w Kanadzie. Zmarł
w 1995 r. d-8,
MZ-492
NIEDUSZYŃSKA Irena
zob. Picholz Irena
NIEDUSZYŃSKA
Stefania, san.
(1903-1958)
Ur.
10 lipca 1903 r. w Kamionce Strumiłowej, woj. tarnopolskie. W 1939 r. sanitariuszka w 6 DOK we
Lwowie. Po wojnie na emigracji
w Kanadzie. Należała do SPK Koło Nr 7.
a-7,
O-123
NIEDZIELSKA
Waleria, sierż.
(1898-1983)
Służyła w PWSK w II
Korpusie. Zmarła na emigracji w Kanadzie.
d-3,
AF-146
NIEWIŃSKI Czesław, bomb. (1925-2000)
Ur.
29 listopada 1925 r. Syn Stanisława. Służył w Kompanii Szybowcowej
Samodzielnej Bryg. Spad. (1942-1947). Nr znaku spadochronowego 2135, a
bojowego 1565. Brał udział w operacji MARKET-GARDEN (bitwa pod Arnhem). Na
emigracji w Kanadzie od 1953 r. Należał do ZWPimJP. Zmarł 29 lutego 2000 w
Montrealu. d-11, PC-70
NIEZGOCKI Edmund, kpr. (1927-1988) c-5,
AF-720
NIZIO Feliksa z
domu Terelak (1908-1998)
Ur.
9 lutego 1908 r. w Warszawie. Córka Feliksa i Eufemii Hendel. Ukończyła
średnią Szkołę im. Zofii Wołowskiej w Warszawie. Żona Zygmunta Nizia. Na
emigracji w Kanadzie od 1956 r. Zmarła w 1998 r. d-3,
AF-260
NIZIO Tadeusz, strz. (1927-1982)
Ur.
w lutym 1927 r. w Warszawie. Maturę uzyskał na Kompletach Tajnego Nauczania
w Warszawie. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Jeniec wojenny. Na
emigracji w Kanadzie. Należał do Koła AK w Montrealu. Zmarł w 1982 r.
d-3, AF-103
NIZIO Zygmunt, gren. (1908-1984)
Ur.
15 kwietnia 1908 r. w Niemirówku, woj. lubelskie. Syn Michała i Marii
Prochowicz. Średnią szkołę handlową ukończył w Warszawie w 1925 r. Po
Wrześniu przez Rumunię przedostał się do Francji i zameldował się 27
września w obozie wojskowym w Coëtquidan
(Morbihan) w Bretanii. Przydzielony do 185 Komp. San. 1 DGren. Dostał się
do niewoli niemieckiej 22 czerwca 1940 r. pod St. Dié (Vosges). Jeniec
wojenny Stalagów: XVII A, XVIII B, XVIII C i 317. Uciekł z niewoli 30
września 1942 r. Zdemobilizowany w Suresnes (Hauts-de-Seine) 6 listopada
1946 r. Na emigracji w Kanadzie od 1956 r. Wykonywał różne dorywcze prace.
Należał do SPK Koło Nr 7 od kwietnia 1958 r. Zmarł w 1984 r. d-3,
AF-260
NOSAL Blandyna zob. Puchalska Blandyna
NOWAK Berta z domu
Okołowska (1926-2002)
Żona
Józefa Nowaka d-11,
PC-171
NOWAK Maria zob. Jasińska Maria
NOWICKA Edyta zob. Siła-Nowicka Edyta
NOWICKI Leon zob. Siła-Nowicki Leon
NOWICKI Zygmunt Piotr, rtm., KWx4 (1906-1978)
Zaciągnął
się na ochotnika do kawalerii w 1925 r. Służył w Szwadronie Przybocznym
Prezydenta RP. Podoficer zawodowy
10 P. Uł. Litewskich. Po ukończeniu SP dla Podoficerów w Bydgoszczy,
mianowany podporucznikiem w 1935 r., otrzymał przydział do 8 P. Uł. ks. Józefa Poniatowskiego w
Krakowie. W kampanii wrześniowej d-ca szwadronu marszowego 8 P. Uł. Po
inwazji sowieckiej przekroczył granicę węgierską. Z obozu internowanych
uciekł do Francji. W formowanej w Bretanii 1 DGren. został d-cą plutonu w
Dywizjonie Rozpoznawczym, przemianowanym później na 8 P. Uł. Wyróżnił się w
czerwcu 1940 r. na froncie w Lotaryngii. Po rozwiązaniu dywizji uniknął niewoli i przedarł
się we wrześniu do Francji nie okupowanej. Przy pierwszej próbie ucieczki z
Francji do Anglii aresztowany przy przekraczaniu granicy między Tunisem a
Algierem w styczniu 1942 r. i deportowany z powrotem do Francji. W
listopadzie uciekł z Francji przez Pireneje do Hiszpanii, gdzie osadzony
został w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro. Zwolniony po trzymiesięcznym
pobycie. Udał się do Portugalii, a stamtąd hydroplanem do Anglii, gdzie
wylądował w końcu kwietnia 1943 r. Otrzymał przydział do 9 P. Uł.
Małopolskich, pancernego pułku rozpoznawczego Dywizji Grenadierów,
formującej się w Szkocji. Po wojnie wyemigrował do Kanady. Wspólnie z żonę
założył pensjonat w Sutton, QC. Udzielał się społecznie. Autor Długa
droga, pamiętnika wydanego własnym nakładem w Toronto w 1965 r. Zmarł
12 kwietnia 1978 r. w Montrealu. c-2,
AC-1367
NOWOSIELSKI Jerzy,
kpr. (1923-1988)
c-5,
AF-725
OKOŁOWSKA Berta zob. Nowak Berta
OKSENIUK
Bronisław,
sierż. (1913-1977)
Zmarł
19 września 1977 r. c-1,
AC-1122
OLECHOWSKA Maria z
domu Wiercińska (1914-1995)
Żona
Mariusza Olechowskiego. d-4,
AF-438
OLECHOWSKI
Mariusz, kpt.
(1904-1986)
Ur.
14 lutego 1904 r. w Warszawie. Ostatni przydział służbowy w wojsku miał w
JWWB w Edynburgu. Po wojnie na emigracji w Kanadzie. Należał do SPK Koło Nr
7 od listopada 1955 r. Zmarł w 1986 r. d-4,
AF-438
OLSZEWSKA Regina zob. Muc Regina
OŁPIŃSKI
Kazimierz, por.,
inż. ląd.-wodny (1915-1997)
Ur.
23 lutego 1915 r. w Kosowie, woj. stanisławowskie. Uczęszczał do
Państwowego Gimnazjum we Lwowie, gdzie zdał maturę (1925-1933). Studiował
inżynierię lądowo-wodną na
Politechnice Lwowskiej i otrzymał absolutorium (1933-1939). Egzamin dyplomowy zdał na PUC
(1944). Po Wrześniu przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie ukończył
SPRS w Angers (Maine-et-Loire). Ewakuowany do W. Brytanii służył w I
Korpusie w Szkocji jako oficer saperów. Po wojnie był asystentem na PUC
(1945-1947). W Anglii należał do Institution of Civil
Engineers. A.M.I.C.E. (1945), M.I.C.E. (1965). Z Anglii wyjechał do Afryki i
pracował jako inż. ląd.-wodny w Nairobi, Kenya (1948-1965). Na emigracji w
Kanadzie od lutego 1965 r. Zatrudniony jako inżynier w ciężkim przemyśle. Był
członkiem Association of
Professional Engineers of Ontario. Zmarł 12 listopada 1997 r. w Montrealu.
b-1ii,
RG-2173
OSZEK Wanda zob. Kazimierowicz Wanda
PACAN Władysława zob. Moreton-Szczerba Władysława
PADOWICZ
Eugenia z domu Słomkowska, KN (1896-1979)
Ur.
10 października 1896 r. w Zakroczymiu, woj. warszawskie. Córka Leona,
lekarza, i Leokadii Wacławskiej. Żona Władysława Padowicza. Pierwsza wojna
światowa przerwała jej studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim.
Kurierka POW, ps, "Stokrotka", "Wrzos". Sekretarka
Sztabu Legionów w Modlinie. W czerwcu 1941 r. na krótko przed wojną
niemiecko-sowiecką, została deportowana z dziećmi do ZSSR na Syberię. Na
mocy układu Sikorski-Majski zwolniona z zesłania. W czerwcu 1942 r. zabrana
została z dziećmi przez męża Władysława Padowicza do Uzbekistanu, który po
nią przyjechał z Jakkabag. Ewakuowana do Iranu w sierpniu 1942 r.
zamieszkała w Teheranie. W 1943 r. wyjechała z mężem i córką do
Marandellas, Płd. Rodezja. W
1948 r. dołączyła z córką do
męża w W. Brytanii i dzieliła z nim dalsze losy. W Montrealu należała do
Stowarzyszenia Polskiego. Zmarła 29 maja 1979 r. c-2,
AC-1067
PADOWICZ Grażyna
z domu Korsak 1°v Falkowska, łącz., KW, mgr ekon. (1931-1999)
Ur.
24 grudnia 1931 r. w Warszawie. Córka Stefana, architekta, i Marii
Łapińskiej. Ojciec jej por. rez. 13 P. Uł. Wileńskich uciekł z niewoli.
Zamordowany został przez Niemców na Pawiaku. Podczas okupacji Grażyna
uczęszczała na Komplety Tajnego Nauczania w Warszawie i należała do
konspiracji. Uczestniczka Powstania Warszawskiego ps. "Figa".
Łączniczka w Zgrupowaniu "Chrobry II" na terenie Śródmieścia,
ranna. Jeniec wojenny obozu Oberlangen. Oswobodzona przez patrol 2
P.Panc. ppłk. Koszutskiego z 1 DPanc. gen. Maczka. Przewieziona z Niemiec
do Włoch, przydzielona została jako młodsza ochotniczka do Wojskowej Szkoły
II Korpusu w Porto San Giorgio. Ewakuowana ze szkołą do Anglii ukończyła
gimnazjum w Foxley, Hereford & Worcester. Do Polski
wróciła w 1948 r. Na
emigracji w Kanadzie od 1976 r. Należała do Koła AK w Montrealu. Żona
Stefana Padowicza. Zmarła 5 stycznia 1999 r. b-1ii,
RG-2366
PADOWICZ
Władysław, mjr,
inż. ląd.-wodny (1889-1976)
Ur.
30 października 1889 r. w Czerniowcach w Rumunii. Syn Stefana, bankowca, i
Katarzyny Grodeckiej. Politechnikę Lwowską na Wydziale Lądowo-Wodnym
ukończył w 1914 r. Do Polski przybył z Armią gen. Hallera w maju 1919 r. i
brał udział w wojnie 1919-1920. Po zawarciu pokoju był d-cą Dywizjonu w 20
PAL w Prużanach. Po awansie na majora został z-cą d-cy 7 PAL w
Częstochowie. W stanie spoczynku od jesieni 1929 r. W 1939 r. powołany do
służby czynnej na stanowisko d-cy ochrony wojewódzkich urzędów z
przydziałem do 10 P. Uł. Litewskich w Białymstoku. Aresztowany w 1940 r.
przez NKWD i deportowany do Kazachstanu. Pracował w kamieniołomach w
Karakandzie. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania wstąpił do
formującej się Armii gen. Andersa. Otrzymał przydział do 6 PAL w Jakkabag w
Uzbekistanie. Po ewakuacji na Środkowy Wschód i reorganizacji APW
przeniesiony został do rezerwy. Wyjechał do Południowej Rodezji (ob.
Zimbabwe), gdzie uczył w żeńskim Gimnazjum i Liceum w Diggelfold. Do W.
Brytanii przybył w 1947 r. Na emigracji w Kanadzie od 1950 r. Pracował jako
inżynier przy budowie linii kolejowej na Labradorze. Należał do
Stowarzyszenia Polskiego w Montrealu, Stowarzyszenia Techników Polskich
w Kanadzie oraz do SPK Koło Nr
7. Zmarł 18 kwietnia 1976 r.
c-2,
AC-1067
PAKOWSKA
Cecylia Witalisa z domu
Szmelc, ppor.
(1899-1997)
Ur.
22 listopada 1899 r. Córka Leona i Julii Jackowskiej. Poczas I wojny
światowej w POW, rejon Tomaszów Mazowiecki. W czasie II wojny światowej w
AK ps. „Hanna” („Hanna Morska”), Zgrupowanie „Obroża”, Obwód Warszawa.
Uczestniczka Powstania Warszawskiego. Jeniec wojenny Stalagu X B
Sandbostel, a od 8.12.44 Oflagów IX C Molsdorf i Burg. Z tego ostatniego
Oflagu została uwolniona przez wojska amerykańskie. Na emigracji w Kanadzie
od wczesnych lat pięćdziesiątych. Należała do Koła AK. Zmarła 17 lutego
1997 r. w Montrealu. b-2i,
RG-2028
PALANGIEWICZ Zygmunt, wachm. (1902-1968)
Ur.
6 stycznia 1902 r. w Koluszkach, woj. łódzkie. Syn Szczepana. Służbę
wojskową odbył w ciężkiej artylerii, a następnie przeszedł do Policji
Państwowej. Po Wrześniu internowany na Litwie, skąd deportowany został do
Nowej Ziemi w ZSSR. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania
wstąpił do formującej się Armii gen. Andersa. Służył w APW w Iranie, Iraku,
Palestynie i w Egipcie. Kampanią włoską odbył w szeregach 5 Szwadronu
Żandarmerii 5 Kres.DP. Zdemobilizowany w W. Brytanii wyemigrował do Kanady
w październiku 1951 r. Zmarł 12 września 1968 r. a-10, W142
PAWLAS Andrzej, szwol. (1896-1932)
Służył
w 1 P. Szwoleżerów. Pierwszy żołnierz polski pochowany na tym cmentarzu. a-4,
G-270
PAWLICKA Maria zob. Lewicka Maria
PAWLUKIEWICZ Wacław, kpr. (1914-1994) d-8,
MZ-312
PĄGOWSKA Kamila
Helena z domu Pągowska, strz. (1926-1972)
Ur.
28 marca 1926 r. w Poznaniu. Żołnierz AK ps. "Myszka".
Uczestniczka Powstania Warszawskiego. Jeniec wojenny. Po wojnie na emigracji
w Kanadzie. Należała do Koła AK. Żona Jana Łukasza Pągowskiego,
spikera radia wileńskiego i
dziennikarza. Zmarła 8 stycznia 1972 r. w Montrealu. c-5,
AA-1192
PESKIR Piotr, strz. (1923-1978) c-10,
M-3015
PIĄTKOWSKA Janina zob. Szewczyk Janina
PIĄTKOWSKI
Bolesław zob.
Pomian-Piątkowski Bolesław
PICHOLZ Irena z domu Nieduszyńska (1926-1973)
Żona
Stanisława Picholza. Zmarła 22 lutego 1973 r. Pochowana w tym samym grobie
co jej matka Stefania Nieduszyńska. a-7,
O-123
PICHOLZ Stanisław,
kpt., KW
(1916-1990)
Ur.
w 1916 r. w Stechnikowcach, woj. tarnopolskie. Syn zarządcy dóbr
dominikańskich. Uczęszczał do II Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w
Tarnopolu, gdzie zdał maturę w 1937 r. Służbę wojskową odbył na dywizyjnym
kursie SPRP przy 54 P.P. Strzelców Kresowych w Tarnopolu. Oficer
Armii gen. Andersa. Uczestnik
kampanii włoskiej II Korpusu. W czasie bitwy pod Monte Cassino dowodził
II/2 Plutonem w Baonie CKM 2 Bryg. 3 DSK. Po wojnie na emigracji w
Kanadzie. Zmarł na Florydzie 1990 r.
b-1iv,
RG-926
PIELA Jakub, kpr. (1891-1954)
Służył
w 3 PAC. a-5,
K-299
PIENIĄŻEK Izabela,
piel. (1907-1996)
Ur.
3 lipca 1907 r. w Warszawie. Żona Wiktora Pieniążka. Po Wrześniu we
Francji, a następnie w W. Brytanii. Ukończyła szkołę pielęgniarską i była siostrą
w Szpitalu Wojennym w Szkocji. Na emigracji w Kanadzie z mężem Wiktorem
Pieniążkiem od 1954 r. Pracowała
w domu towarowym w Montrealu. Czynna społecznie. Należała do
Komitetu Pomocy Dzieciom Polskim, Komitetu Pomocy Polsce i do Koła
Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II. Wolontariuszka w Bibliotece
Polskiej. Zmarła w 1996 r.
b-2i,
RG-2068
PIENIĄŻEK Wiktor, kpt. (1899-1977)
Służył
w I Korpusie. Stracił syna
Zbigniewa, pchor. II Batalionu w Brygadzie Karpackiej, który poległ pod
Tobrukiem 10 września 1941 r. Po wojnie, z żoną Izabelą, na emigracji w Kanadzie od 1954 r. Zmarł
w 1977 r. c-1,
AC-1321
PIOTROWSKI Jerzy zob. Korwin-Piotrowski Jerzy
PIWOWARSKI
Mieczysław,
strz. (1920-1988) d-5,
AF-667
PLEŚNIARSKI
Władysław, sierż.
(1914-1989) d-5,
AF-790
POCHMARSKA Edyta zob. Siła-Nowicka Edyta
POGORZELSKI
Czesław, strz.,
prawnik (1903-1986)
Ukończył
prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Żołnierz AK. Ps.: "Ruch",
"Oliwa", "Krzywda" i "Kali". Uczestnik
Powstania Warszawskiego. Jeniec wojenny Stalagu XVII C Markt Pongau, skąd
uciekł do Szwajcarii. Udał się następnie do Francji, gdzie wstąpił do PSZ.
Po demobilizacji na emigracji w Kanadzie od 1951 r. Pracował w biurze
podróży w Montrealu. Należał do Koła AK. Autor: Byłem w Warszawie [w:]
Biuletyn AK nr 9, Montreal, 1958. c-4,
AF-421
POGÓRSKI Józef, por., VM (1914-1966)
Ur.
15 listopada 1914 r. Po ukończeniu SPRK w Grudziądzu przydzielony na
praktykę do 22 P. Uł. Podkarpackich. Oficer Armii gen. Andersa. Uczestnik
kampanii włoskiej II Korpusu. W bitwie pod Monte Cassino był z-cą d-cy I/1
Plutonu 12 P. Uł. Podolskich. Pułkowy proporczyk na gruzach klasztoru
zawiesił ppor. Gurbiel. Wkrótce potem do grupy ppor. Gurbiela dołączył
ppor. Pogórski z patrolem telefonicznym 1 Szwadronu. Po walkach we Włoszech
przeniesiony został do formującej się 14 Wlkp. Brygady Pancernej z
przydziałem do 3 P. Uł. Śląskich. Po wojnie wyemigrował do Kanady. Zmarł w
grudniu 1966 r. w Montrealu. a-9,
S-183
POLAŃSKI Bolesław,
kpr. (1915-1974)
Służył
w 43 P. Strzelców Legionu Bajończyków. W czasie kampanii wrześniowej dostał
się do niewoli. Po wojnie w Anglii,
skąd w 1956 r. wyemigrował do Kanady. c-3, AA-1629
POLASIŃSKA
Stanisława zob.
Bubien Stanisława
POMIAN-PIĄTKOWSKI
Bolesław, F/Lt,
naw., KN, KW, pisarz
(1905-1981)
Ur.
5 sierpnia 1905 r. w majątku Ryszkanówka na Kresach. Syn Stanisława i
Marii. Uczestnik walk o niepodległość. Wychowanek Korpusu Kadetów Nr 2 w
Modlinie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Po ukończeniu w 1927 r.
Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie przydzielony został do Morskiego
Dywizjonu Lotniczego w Pucku. W 1939 r. służył w 1 P. Lot. w Warszawie. Po Wrześniu przez
Rumunię przedostał się do Francji. W styczniu 1940 r. skierowany na
przeszkolenie w szkole dalekiego rozpoznania w Rennes (Ille-et-Vilaine) w
Bretanii. Pod koniec 1940 r. przedostał się do W. Brytanii i służył w RAF.
W 1943 r. odkomenderowany do 45 Grupy Transportowej, latał w "Moście
Atlantyckim". Po demobilizacji osiedlił się w 1946 r. w Montrealu i
pracował w przemyśle lotniczym. Pisywał artykuły na łamach paryskiej
"Kultury", londyńskich "Wiadomości", "Dziennika
Polskiego i Dziennika Żołnierza" i torontońskiego
"Związkowca". Autor książek: Ku najjaśniejszej z gwiazd
(1944), Up to the Brightest Star (1946) [fragmenty z tej książki
umieszczone zostały w Destiny can wait (str. 283-289), gdzie
wspomniany pilot Julius to Julian Pieniążek, pionier lotów ze zrzutami do
Polski, a nawigator George to sam autor Bolesław Pomian-Piątkowski], Krzyż
południa, (1959), Sosny i palmy, (1968). Zmarł 5 grudnia 1981 r. w Montrealu. d-1, AC-1813
PONIKOWSKI
Tadeusz, kpr. z cenz., mgr
praw, dyplomata
(1903-1976)
Ur.
2 lipca 1903 r. w Warszawie.
Syn Kazimierza i Marii Smacznińskiej. Ukończył Gimnazjum im. gen.
Chrzanowskiego w Warszawie. Odbył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu
Warszawskiego i należał do
korporacji "Welecja". Ochotnik w kampanii wrześniowwej. Jeniec
wojenny w niewoli sowieckiej (1939-1942). Na mocy układu Sikorski-Majski
zwolniony z obozu wstąpił do
formującej sią Armii gen. Andersa. Konwojował transporty sprzętu wojennego
z Murmańska do magazynów tworzącej się armii. Organizator obozów i pomocy
dla dzieci i sierot polskich w ZSSR. Po
ewakuacji armii na Środkowy Wschód w służbie dyplomatycznej w Poselstwie
Polskim w Teheranie w Iranie, a następnie w Poselstwie Rzeczypospolitej w
Kairze w Egipcie (1943-1949). W latach 1949-1951 w Genewie w Szwajcarii
zatrudniony przez IRO. Na emigracji w Kanadzie od 1951 r. Pracował jako
urzędnik. Zmarł 31 marca 1976 r. w Montrealu. c-2,
AC-1060
POPIŁKA Antonina zob. Głogowska Antonina
PORAY-PAWLICKA
Maria zob.
Lewicka Maria
POWAŁOWSKI Sophia Elizabeth z domu L’Ecluse (1908-1993)
Żona
Józefa Powałowskiego. d-9,
MZ-292
PRONASZKO Mieczysław, W/Cdr, pil. (1902-1968)
Zawodowy
oficer Polskiego Lotnictwa, pilot LOT. Pionier lotnictwa cywilnego i
turystycznego. W 1931 r. zdobył drugą nagrodę na RWD-4 w
Lubelsko-Podlaskich Zimowych Zawodach Lotniczych, a pierwsze miejsce
z inż. Wigurą na RWD-5 w Trzecich Lotniczych Zawodach Południowo-Zachodniej
Polski. Współorganizator szkoły szybowcowej Aeroklubu Warszawskiego w
Polichnie pod Kielcami 1932 r. W kampanii wrześniowej pilot 64 Eskadry
Bombowej 6 P.Lot. W Anglii służył w 304 Dyw. Bombowym Ziemi Śląskiej.
Dywizjon ten w maju 1942 r. został przesunięty z Bomber Command do Coastal Command. Od
października 1942 r. dowodził Eskadrą "A". Wracając z lotu
bojowego w wigilię B. Narodzenia 1942 r., z braku widoczności, nie mógł
znaleźć żadnego lotniska, a własne przybrzeżne Talbenny było zamknięte. Załoga przebywała w
powietrzu przez 11 godzin i 56 minut. Po wyczerpaniu się paliwa
sześcioosobowa załoga Wellingtona HF-894 "A" wyskoczyła na spadochronach i szczęśliwie
wylądowała. Samolot rozbił się niedaleko Chase Terrace, Cannock, Staffs. W
styczniu 1943 r. objął on d-two nad 304 Dyw. i dowodził nim do 18 listopada
1943 r. Po wojnie na emigracji w Kanadzie od wczesnych lat pięćdziesiątych.
Był drugim z kolei prezesem 310 Skrzydła "Wilno". Zmarł w 1968 r.
a-10,
W-143
PRUSZYŃSKI Józef, kpr. pchor. (1920-1968)
Ps.
"Rawicz", żołnierz Szturmowego Bat. "Suszarnia" ppor.
cc. "Ponara" (Antoni Iglewski) w 106 DP AK Ziemi Miechowskiej.
Należał do Koła AK. Zmarł 24 lutego 1968 r. w Montrealu.
a-10,
W-60
PRZASNYSKI Bolesław, por. (1899-1959) a-7,
O-169
PRZYBYLAK Maria zob. Wróbel Maria
PUCHALSKA Blandyna
z domu Nosal
(1925-1986)
Żona
Jerzego Puchalskiego. d-4,
AF-493
PUCHALSKI Jerzy, LAC (1915-1989)
Służył w RAF w obsłudze naziemnej. d-4,
AF-493
PYZIAK Zygmunt, strz. (1917-1998) a-9,
T-73
A-J | K-P | R-Ż
powrót do strony głównej
|
