Kolekcja Biblioteki obejmuje ponad 45 000 książek, setki tytułow czasopism, zbiory kartograficzne oraz kasety wideo z nagraniami z życia Polonii montrealskiej. Zbiory grafiki polskiej przedstawione zostały w wydanym w 2002 roku, trójjęzycznym albumie Grafika Polska - Estampes polonaises - Polish Prints 1918-1939.

Bogato rozbudowna strona internetowa przedstawia m.in. wykaz stron internetowych Polonii kanadyjskiej. 

Katalog Biblioteki jest włączony do komputerowego katalogu Uniwersytetu McGill. Dzięki temu Biblioteka jest jedyną placówką polonijną, której opisy katalogowe są włączone w katalog uniwersytecki w Ameryce Północnej.

BIBLIOTEKA POLSKA W LONDYNIE powstała w 1942 roku jako instytucja podległa Rządowi RP na Uchodźstwie. Od 1967 r. stanowi własność Polskiego Ośrodka Społeczno- Kulturalnego w Londynie. Jest biblioteką naukową o profilu humanistycznym specjalizującą się w kompletowaniu wydawnictwe migacyjnych i obcych dotyczących Polski. 

Zbiory Biblioteki, oprócz książek i broszur, tworzą także kolekcje czasopism, rękopisów, nut, fotografii, exlibrisów, map i atlasów oraz zbiór dokumentów życia społecznego emigracji. W zbiorach biblioteki znajdują się archiwa osób prywatnych oraz organizacji i instytucji emigracyjnych. Biblioteka posiada jeden z większych, poza Krajem, zbiór krajowych wydawnictw niezależnych tzw. drugiego obiegu. Osobną kolekcję tworzą Conradiana 

Materiały udostępniane sąna miejscu w Czytelni, Pracowni Naukowej i Wypożyczalni oraz poprzez Centralę Bibliotek Ruchomych i wypożyczenia międzybiblioteczne. 
Biblioteka prowadzi wymianę wydawnictw z bibliotekami naukowymi i uniwersyteckimi w Polsce. 

Biblioteka wydaje opracowania bibliograficzne (Bibliografia druków polskich i Polski dotyczących opublikowanych poza Polską po 1 września 1939r.) i jest ważnym niezależnym ośrodkiem działalności naukowo-kulturalnej poza Polską. 

Biblioteka Polska POSK - Struktury organizacyjne i współpraca z Krajem 

TOWARZYSTWO LITERACKE zostało założone w 1832 przez emigrantów po klęsce Powstania Listopadowego. Akt fundacyjny Biblioteki Polskiej został podpisany w 1838 roku. Rok później powstało Towarzystwo Historyczno-Literackie. W 1886 Napoleon III uznał T.H.L. jako instytucję użyteczności publicznej. 

Biblioteka Polska w Paryżu gromadzi prace z zakresu historii, literatury i sztuki XIX i XX wieku. W swoich archiwach posiada papiery polskich instytucji emigracyjnych oraz spuścizny osobistości polskich zamieszkałych we Francji. Dział kartograficzny posiada zbiór kilku tysięcy map, atlasów i planów ziem polskich od XVI do XX wieku. 
W budynku mieści się Muzeum Adama Mickiewicza, zawierające pamiątki osobiste wieszcza, oraz Muzeum Fryderyka Chopina (jedyna stała wystawa w Paryżu poświęcona pamięci kompozytora). 

W odnowionym budynku Polscy i zagraniczni naukowcy są zawsze mile widziani. 
Z początkiem XXI wieku, celem instytucji staje się budowanie nowego pomostu i przybliżenia między Polską i Francją w momencie gdy Polska wchodzi do Unii Europejskiej. 

INSTYTUT Józefa PIŁSUDSKIEGO w LONDYNIE założony w 1947 roku, kontynuuje pracę Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski, który działał w Warszawie w latach 1923-39. (po 1935r. -Inst. Józefa Piłsudskiego). 

Do najważniejszych celów Instytutu należy: gromadzenie źródeł naukowych i prowadzenie badań historycznych związanych z naj n owszy mi dziejami Polski, ze szczególnym uwzględnieniem epoki J. Piłsudskiego -nurtu, który stworzył, oraz wskazań, które pozostawił. Instytut prowadzi oprócz prac badawczych, działania wydawnicze, wydając od czasu jego powstania ponad 40 publikacji. Instytut posiada bogate Archiwum, składające się z dokumentów i relacji historycznych związanych z przedmiotem badań Instytutu, dużego zbioru fotografii, prasy oraz cennych zestawów map. Biblioteka I nstytutu obejmuje ponad 4500 pozycji wydawniczych. Archiwum i Biblioteka są wykorzystywane przez naukowców odwiedzających Instytut, którym udziela się pomocy odpowiadając na kwerendy. 

Muzeum Instytutu gromadzi pamiątki (odznaczenia, portrety, medale, sztandary) przekazywane przez osoby prywatne. Jego najcenniejszą częścią są, zdeponowane czasowo, zbiory Rodziny Marszałka. Wśród nich: jego buława, mundur, zestaw szabel i wiele przedmiotów osobistych, oraz dary, które otrzymywał od formacji wojskowych i 
organizacji społecznych. 

Instytut ściśle współpracuje z bratnim Instytutem Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku oraz z Towarzystwem Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego Zagranicą, w Warszawie, którego był współzałożycielem.

INSTYTUT J. PIŁSUDSKIEGO ma ponad półwieczną historię jako ważna instytucja naukowa i archiwalna zajmująca się badaniami nad historią Polski i Europy Środkowo- Wschodniej. Instytut został założony w 1923 r. w Warszawie, a w 1943 ponownie powołany do życia w Nowym Jorku. 

Instytut jest skarbnicą dokumentów dotyczących XX- wiecznej historii Polski aż do okresu Solidarności. Polska kolekcja Instytutu Piłsudskiego należy w Ameryce do największych ustępując miejsca tylko Instytutowi Hoovera w Kalifornii. Instytut posiada wielotysięczny zbiór książek oraz kolekcję map, fotografii, filatelistyczną i medalierską.

Galeria Instytutu liczy 200 polskich obrazów, które stanowią I znaczący przyczynek dla zrozumienia i promocji polskiego dziedzictwa kulturowego. 
Instytut jest niezależną, apolityczną naukową instytucją, utrzymującą się dzięki hojności członków z donacji i zapisów testamentowych oraz dorocznych bankietów.

Instytut Historyczny i Muzeum im.. gen. Sikorskiego (IHGS) powstał w 1945 roku jako ośrodek skupiający eksponaty dotyczące Polskich Sił Zbrojnych oraz archiwa rządowe i wojskowe głównie z okresu drugiej Wojny światowej. 

W 1965 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego (IPMS) powstał z połączenia IHGS z Polskim Ośrodkiem Naukowym. W następnych latach w skład IPMS weszły Fundacja Sztandarów PSZ (1970), Polski Instytut Historyczny (1973), Studium Polski Podziemnej (1988). 

Celem Instytutu jest publikowanie, gromadzenie i zabezpieczenie akt państwowych, dokumentów, filmów, fotografii dotyczących w pierwszym rzędzie udziału Polski w II Wojnie Światowej. Ponad 80 sztandarów jednostek bojowych jest przechowywane w Muzeum Instytutu oraz największy poza granicami kraju zbiór polskich militariów. 

Zbiory związane są z Polonijnymi Zakładami Naukowymi Seminarium Polskiego w Orchard Lake, Michigan, USA, od ponad stu lat. Archiwa, Biblioteki i Muzea Polonii w Orchard Lake posiadają następujące działy: 1. Archiwum Szkół i Centrów w Orchard Lake; 2. Archiwum Polonii; 3. Dokumentacja polskich parafii; 4. Dokumentacja polskich organizacji; 5. Biografie; 6. Stare druki; 7. Polonica Americana; 8. Czasopisma polskie; 9. Kalendarze; 10. Zbiory specjalne; 11. Mikrofilmowanie i komputeryzacja; 12. Rękopisy biblioteczne, dysertacje; 13. Materiały dotyczące Polski; 14. Literatura genealogiczna; 15. Księgozbiór podręczny; 16. Kolekcje personalne; 17. Archiwum, Biblioteka i Muzeum 2 Korpusu; 18. Archiwum, Biblioteka i Muzeum I Polskiej Dywizji Pancernej; 19. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Armii Krajowej; 20. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Lotników Polskich; 21. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Więźniów Politycznych; 22. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Związku Harcerstwa Polskiego; 23. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Związku Śpiewaków Polskich w Ameryce; 26. Muzeum ks. Józefa Dąbrowskiego; 27. Muzeum Sportu Polonijnego; 28. Galeria; 29. Archiwum, Biblioteka i Muzeum SWAP; 30. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Radia i Telewizji Polonijnej; 31. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Oświaty Polonijnej; 32. Pokój "Diaspora Polska".

MUZEUM im. T. KOŚCIUSZKI w SOLURZE, istniejące od jesieni 1936, znajduje się w mieszkaniu, w którym Kościuszko spędził ostatnie dwa lata swego życia i gdzie zmarł w 1817 r.

Muzeum powstało staraniem Rządu polskiego i Władz Kantonu Solury. Bezpośrednimi założycielami i organizatorami byli: minister pełnomocny R.P. Jan Modzelewski i dr Alfons Bronarski, attaché kulturalny w Bernie - zaś ze strony solurskiej, dr Max Obrecht, radca stanu i prof. Stephan Pinösch. W lutym 1937 roku, słynny polski pianista Ignacy Paderewski dał w Solurze koncert na rzecz nowo otwartego Muzeum Kościuszki.

Fasadę "Domu Kościuszki" ("Kosciuszko Haus"), w którym mieści się Muzeum, zdobi tablica pamiątkowa wmurowana w 1865 r. przez weteranów powstania styczniowego.
W Muzeum przechowywane są cenne pamiątki związane z Kościuszką i jego epoką w postaci oryginalnych dokumentów, portretów, sztychów, rysunków, planów i obrazów bitew, rzeźb, medali, publikacji, przedmiotów osobistych, itp.

Opiekę i zarząd nad Muzeum sprawuje, od początku jego istnienia, powstałe specjalnie w tym celu (w 1936 r.) Towarzystwo Kościuszkowskie. Opiekuje się ono również pomnikiem Kościuszki wzniesionym w 1817 r. na dawnym cmentarzu w Zuchwil k. Solury, oraz znajdującą się tam Kaplicą poświęconą pamięci poległych żołnierzy polskich 2. Dywizji Strzelców Pieszych. Towarzystwo Kościuszkowskie pozostaje pod patronatem władz miejskich i kantonalnych Solury.

Muzeum mieści się w położonym nad Tamizą pałacu zaprojektowanym przez Christophera Wrena w 1683 r. i jest własnością Księży Marianów.

Powstanie muzeum zainicjował ks. Józef Jarzębowski MIC przywożąc do Fawley Court w 1953 r. część kolekcji zebranej przed wojną na Bielanach w Warszawie.
Przez lata muzeum funkcjonowało przy szkole dla chłopców prowadzonej przez Księży Marianów. Od 1982 r. założenie pałacowo-parkowe i muzeum udostępniane są zwiedzającym.

W zabytkowych wnętrzach z oryginalnymi plafonami i kominkami eksponowany jest oprócz malarstwa europejskiego i mebli, bogaty zbiór poloników. W bibliotece znajdują się dokumenty z autografami królów polskich, bulle papieskie, starodruki, rękopisy, mapy, rysunki, ryciny i zbiór wydawnictw emigracyjnych. Muzeum posiada także dwie kolekcje broni białej, europejskiej i wschodniej, podarowane przez mjra Witolda Buchowskiego i Zygmunta S. Ipohorskiego - Lenkiewicza. Sala Drogi do Niepodległości licznymi pamiątkami ilustruje historię Polski od rozbiorów do II Wojny Światowej.

Muzeum Polskie w Rapperswilu (MPR) mieści się w zamku z XII wieku położonym na półwyspie Jeziora  Zurychskiego. Historia MPR obejmuje 3 etapy: Muzeum Narodowe Polskie 1870-1927; 1936-1952 i od 1975 do chwili obecnej.

MPR zarządzane jest przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Polskiego w Rapperswilu. Od 1978 r. MPR wspierane jest przez Polską Fundację Kulturalną Libertas w Rapperswilu. Ekspozycja MPR obejmuje następujące tematy: Szwajcarzy w Polsce, emigracje polskie XIX i XX w.; Polacy w Szwajcarii; znani Polacy; w walce o wolność i niepodległość. W galerii zobaczyć można obrazy malarzy polskich, portrety miniaturowe, rzemiosło artystyczne, starodruki i sztukę ludową. Kaplica w wieży prochowej poświęcona jest milionom polskich ofiar w latach 1939-1989.

W krużganku i w wieży warownej odbywają się liczne wystawy artystów polskich. W muzeum organizowane są również koncerty, odczyty i konferencje naukowe.
Biblioteka MPR mieści się w kamienicy przy zamku. Specjalizuje się w tematach przedstawianych w muzeum; zbiera literaturę i historię polską oraz ich tłumaczenia na języki zachodnie. Gromadzone są również starodruki i stare mapy dotyczące Rzeczypospolitej. W bibliotece prezentowane są ponad to zbiory Jana i Jadwigi Nowak-Jeziorańskich. Archiwum zbiera w szczególności materiały dotyczące Polaków w Szwajcarii.

Początki MUZEUM POLSKIEGO w AMERYCE sięgają powstania w 1912 archiwum i biblioteki Zjednoczenia Polskiego Rzymsko-Katolickiego w Ameryce, których założycielem był Mieczysław Halman, nieżyjący juz historyk Polonii Amerykańskiej. Otwarte formalnie w 1937 jako Muzeum, prezentuje bogactwo kultury polskiej oraz proces jej przenikania na teren amerykański. Szczególnie cenne są ekspozycje poświęcone Paderewskiemu i Kościuszce. Piękna galeria sztuki prezentuje ok. 400 obrazów malarzy polskich z Wojciechem Kossakiem na czele. Bogate są zbiory marynarki, militariów, sztuki ludowej, monet etc. Całość uzupełniają archiwum i biblioteka - przeszło 30 000 tomów dzieł autorów polskich i polsko-amerykańskich, starodruki, dokumenty, mapy, fotografie itp. oraz ponad 2000 tytulów periodyków polskich i polsko-amerykańskich.

MONTRESOR, położony nad Loarą, jest jedynym zamkiem we Francji, który - nabyty w 1848 przez Xawerego Branickiego - pozostaje do dziś w rękach polskich.
Na jego cenne zbiory składają się m.in. płaskorzeźby Pierre Vaneau, będące fragmentami projektowanego w katedrze w Le Puy pomnika Jana Sobieskiego, wyroby złotnicze i fragmenty zastaw stołowych po Jagiellonach i Wazach, pamiątki po Powstaniu Styczniowym, bogata galeria obrazów mistrzów włoskich i holenderskich z XV - XVII w., portrety rodziny Branickich i spowinowaconych z nimi rodów, polskie trofea myśliwskie, broń, meble, kolekcje monet, medali itp.

Zbiory muzealne uzupełnia bogata biblioteka i cenne archiwum. Tuż u stóp jego średniowiecznych baszt przebiega Rue Xavier Branicki - ulica imienia założyciela "polskiego Montrésoru", wiodąca na cmentarz z kaplicą - mauzoleum Branickich oraz licznymi grobami powstańców - emigrantów.

Zamek Montrésor, to dziś muzeum, świadectwo (jak stwierdzają przewodniki francuskie) wielkości i tragedii Polski.

Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu Jana Pawła II gromadzi dokumentację związaną z osobą i działalnością Ojca Świętego

Obok dokumentów papieskich, książek, albumów i publikacji, wydawanych w różnych krajach świata, posiada dział numizmatyczny, filatelistyczny oraz dokumentację fotograficzną, wizualną i dźwiękową. Zbiory muzealne obejmują dary i pamiątki przekazywane Papieżowi - szczególnie przez Polaków - podczas audiencji i podróży papieskich. Poza tym prowadzi akcję wydawniczą, realizuje filmy i videokasety o tematyce papieskiej, urządza wystawy.

Ośrodek mieści się w Rzymskim Domu Polskim Jana Pawła II, otwartym przez Ojca Świętego 7. XI. 1981 r.

Papieski Instytut Studiów Kościelnych jest polskim ośrodkiem naukowo-badawczym o charakterze dokumentacyjno-informacyjnym, zwłaszcza w zakresie dokumentacji archiwalnej Stolicy Apostolskiej, dotyczącej dziejów Kościoła i spraw polskich. Powstał z inicjatywy kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski oraz księży jezuitów Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej. Założycielem i pierwszym kierownikiem Instytutu był ks. Eugeniusz Reczek SI (1916-1971). Erygowany 8.IX.1958 roku, zatwierdzony jako papieski 17.XII.1970; od 1974 przy Piazza B. Cairoli, 117.

Celem ośrodka są poszukiwania, rejestracja, gromadzenie w formie reprodukcji i udostępnianie materiałów dotyczących historii Kościoła w Polsce w jego historycznym zasięgu, a przechowywanych w zbiorach Stolicy Apostolskiej i innych zbiorach kościelnych, państwowych i prywatnych, zwłaszcza na terenie Włoch. Od początku gromadzone są też spuścizny po instytucjach i wydawnictwach polonijnych i polsko-włoskich, kolekcje oraz spuścizny osób prywatnych.

Prowadzi działalność wydawniczą - dotąd ukazało się około stu pozycji oraz kilka numerów periodyku naukowego Informationes. Instytut współpracuje z ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą. W roku 1976 został utworzony w Warszawie Punkt Konsultacyjny Instytutu w Rzymie.

Zbiór reprodukcji poloników, głównie ze zbiorów watykańskich, liczy około trzech milionów klatek mikrofilmu, 40 tysięcy fotokopii lub fotografii. Większość reprodukcji znajduje się również w filii warszawskiej. Gromadzona jest również dokumentacja foto- i fonograficzna.
Księgozbiór liczy około 45 tys. tomów wydawnictw zwartych oraz zbiory specjalne jak: starodruki, rękopisy. Charakterystyka zbioru: nauki kościelne i humanistyczne - zwłaszcza publikacje o tematyce historycznej. Na bieżąco gromadzonych jest około 120 tytułów czasopism polskich i obcych.  Całość zbiorów prasy liczy około 2000 tytułów. 

Studium Polski Podziemnej jest instytucją naukową i archiwalną, która posiada materiały historyczne dotyczące Polskiego Państwa Podziemnego z okresu II Wojny Światowej. Studium zostało założone przez gen Bór-Komorowskiego w 1947 roku. Zachowując swą autonomię działania, Studium w 1988 roku połączyło się z Instytutem Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego.

Celem i zadaniem Studium jest praca archiwalna, zbieranie i udostępnianie materiałów historycznych, gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz działalność wydawnicza. Trzonem zbiorów Archiwum są odszyfrowane depesze wymieniane pomiędzy Oddziałem VI Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie i Armią Krajową w okupowanej Polsce oraz relacje i opracowania żołnierzy Armii Podziemnej.  Dodatkowo, podobny zbiór dokumentów dotyczący spraw cywilnych referowanych pomiędzy Delegaturą Rządu w Polsce i Ministerstwem Spraw Wewnętrznych w Londynie. Zbiory biblioteczne zawierają przeszło 7500 tomów oraz broszury, prasę konspiracyjną, afisze, filmy i fotografie, albumy, fono i wideo tekę.

W czerwcu 2003 roku, Studium Polski Podziemnej zostało laureatem nagrody Kustosza Pamięci Narodowej im. Grzegorza Jakubowskiego. Nagroda została przyznana przez INSTYTUT PAMIĘCI NARODOWEJ - KOMISJĘ ŚCIGANIA ZBRODNI PRZECIWKO NARODOWI POLSKIEMU jako dowód uznania za przechowywanie i udostępnianie oryginalnych dokumentów czasu drugiej wojny światowej dotycząo laureatem nagrody ‘Kustosza

Fundacja powstała w 1944 r. dzięki zabezpieczeniu finansowemu margrabiny Janiny z Sadowskich Umiastowskiej, która zmarła w Rzymie w 1941 r. Celem powołanej fundacji jest wspieranie nauki i kultury polskiej poprzez udzielanie stypendiów oraz współpracę z innymi instytucjami.

Realizację powyższych zadań rozpoczął na szerszą skalę w 1968 r. Emeryk Hutten Czapski. Jego praca kontynuowana jest do dnia dzisiejszego. Fundacja zawarła szereg umów o współpracy; m.in. z Instytutem Sztuki PAN w sprawie inwentaryzacji nagrobków polskich w Rzymie i we Florencji oraz z Biblioteką Narodową w sprawie rejestracji i katalogowania starych druków dotyczących Polski, a znajdujących się w bibliotekach rzymskich. 

Od 1989 r. Zarząd Fundacji przeznacza środki finansowe na prowadzenie prac dokumentacyjno-badawczych na temat: Polacy we Włoszech w XX wieku. Uzupełniane są dane bibliograficzne dotyczące publikacji o powyższej tematyce. Inwentaryzuje się zbiory publiczne i archiwa prywatne. Zabezpiecza się ustne świadectwa osób, które przyczyniły się do ukształtowania i rozwoju wspólnoty polskiej we Włoszech oraz wspomnienia o nich samych. Gromadzona jest dokumentacja dotycząca bieżącej działalności Polaków we Włoszech oraz organizacji i instytucji polonijnych.

Biblioteka Fundacji specjalizuje się w polonikach włoskich. Staraniem pracowników jest zbieranie materiałów dotyczących stosunków polsko-włoskich (w szczególności obecności Polaków w Italii). Kolekcjonowane są też publikacje tak włoskie jak i krajowe. 

The Kosciuszko Foundation is dedicated to promoting educational and cultural exchanges between the United States and Poland and to increasing American understanding of Polish culture and history.

Founded in 1925, on the eve of the 150th anniversary of Thaddeus Kosciuszko's enlistment in the American revolutionary cause, the Foundation is a national not-for-profit, nonpartisan, and nonsectarian organization.

The Foundation's work reaches audiences throughout the United States, through its headquarters in New York City and its regional Chapters in Chicago, Denver (Rocky Mountain), Houston (Texas), Los Angeles, Philadelphia, Pittsburgh, Springfield (New England), Buffalo (Western New York State), as well as through its National Advisory Council.

The Kosciuszko Foundation is a membership organization which is supported by contributions from foundations, corporations and individuals who share in the Foundation's mission of fostering relations and understanding between the United States and Poland. 

The Polish Institute of Arts and Sciences of America is a Polish-American non-profit organization supported exclusively by the public, its members and friends. Founded in 1942, it has become the leading center of learning and source of information about Poland's history and culture in the United States. It is also a research center and a disseminator of knowledge about the Polish-American ethnic group and its role in America.

The Institute's mission is to objectively inform the American society about Poland and its millennial cultural heritage. The Institute encourages intellectual and cultural cooperation between the United States and Poland, two nations whose friendship dates back to the Revolutionary War.

Knowledge about Poland is of great importance to Americans because it helps them gain a more complete and more sophisticated understanding of Europe and Western Civilization.  The people of Poland, who live in a pivotal geopolitical area in Eastern Europe, have played and continue to play a unique creative role in generating ideas and experimental solutions for dealing with many problems of today's world.

Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP) - najstarsza w świecie niezależna, samopomocowa organizacja b. polskich żołnierzy działająca nieprzerwanie od 1921 roku. Jej kwatera główna znajduje się w Nowym Jorku na Manhattanie  w należącym do Okręgu 2. SWAP "Domu Weterana Polskiego" przy 119 East 15th Street. Mieści się tam również organizacyjne archiwum i powstałe w 1996 roku Muzeum Tradycji Oręża Polskiego. 

Z zespołów archiwalnych do najcenniejszych należy kartoteka osobowa ponad 20 tysięcy weteranów z I i II wojny światowej, którzy byli lub są członkami SWAP; wykaz ponad 38 tys. ochotników ze Stanów Zjednoczonych i Kanady do Armii Polskiej we Francji z lat 1917-1919; oraz bogata kolekcja fotografii i nagrań audiowizualnych, głównie relacji żołnierskich. 

W zbiorach muzealnych na uwagę zasługuje kolekcja sztandarów, mundurów i odznaczeń, elementów uzbrojenia i wyposażenia żołnierza polskiego  z okresu I i II wojny światowej.

Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce zajmuje się również działalnością wydawniczą, m. in.  od 1921 r. wydaje nieprzerwanie miesięcznik "Weteran" - najstarsze tego typu polskie czasopismo w świecie. W ostatnich latach stowarzyszenie wydaje książki i produkuje filmy dokumentalne dzięki wsparciu finansowemu Fundacji SWAP i Okręgu 2. SWAP. 

Powstałe w 1998 roku jest pierwszą instytucją węgierskiego środowiska polonijnego. Organem założycielskim i nadzorczym jest Ogólnokrajowy Samorząd Mniejszości Polskiej na Węgrzech, nadzór merytoryczny sprawowany jest przez węgierskie Muzeum Narodowe w Budapeszcie. Zbiory dotyczą dwóch kręgów tematycznych: historii węgierskiej Polonii oraz historii kontaktów polsko-węgierskich.