| Grafik,
pedagog, krytyk artystyczny. Studiuje w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych
w pracowniach Karola Tichego i Władysława Skoczylasa (1920-1926). W roku
1927 przebywa w Paryżu i Monachium jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej.
Wykłada w Muzeum Sztuk Zdobniczych w Warszawie. Jest członkiem Stowarzyszenia
Artystów Grafików Ryt" oraz Związku Polskich Artystów Grafików. Początkowo
interesuje się miedziorytem i litografią, szybko jednak obiera drzeworyt
jako podstawową dziedzinę swej pracy. Sztuka Podoskiego ma charakter kameralny.
Ryciny o niewielkich formatach, zrównoważone, utrzymane w jednakowym napięciu
obracają się w wąskim kręgu kilku ulubionych tematów: martwych natur, aktów
i pejzaży. Portrety i kompozycje figuralne są rzadkim uzupełnieniem. Częściej
pojawia się ekslibris i grafika użytkowa. Kompozycje, w których tematy
stają się jedynie pretekstem do szukania rozwiązań formalnych, do pokazania
gry czerni i bieli, mimo prostoty środków, sprawiają wrażenie wyrafinowania.
Wydają się być oparte na niemal matematycznym rachunku stanowiącym o stosunku
poszczególnych elementów. Najlepsze prace to: Martwa natura z gruszkami
(1929), Akt (około 1932), Widok z St.-Tropez (1938), zaś z okresu po II
wojnie: Akt w półcieniu, Pejzaż z topolami, Martwa natura w owalu, Martwa
natura z fajką i inne. W czasie Powstania Warszawskiego zostaje wywieziony
do Niemiec. Po zakończeniu wojny wyjeżdża do USA, osiada w Los Angeles
i tam odbudowuje swój warsztat drzeworytniczy. Wystawy indywidualne dzieł
artysty odbyły się w Los Angeles i San Francisco w 1950 r. oraz w Warszawie
w roku 1965. Podoski to zapalony bibliofil, znawca ksiąg, liternictwa i
grafiki. Autor szeregu artykułów z zakresu sztuki , w szczególności drzeworytu,
oraz recenzji wystaw. Jego prace znajdują się w zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej,
Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, Muzeum Narodowego w Warszawie, Biblioteki
Narodowej.
Wiktor
Podoski, Warszawa, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych 1965, 5 s.
Maryla
SITKOWSKA, Wiktor Podoski 1901-1970, Warszawa, Muzeum Narodowe 1979, 45
s. |