Łopieński, Ignacy (1865-1944)
 
Grafik, malarz i rzeźbiarz. Początkowo kształci się w Szkole Sztuk Pięknych w  Warszawie pod kierunkiem Wojciecha Gersona i Antoniego Kamieńskiego. Po uzyskaniu stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, wyjeżdża na dalsze studia do Paryża, Monachium i Wiednia. Po powrocie do kraju, zorganizuje w Warszawie, w 1912 roku, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Graficznych. W dziedzinie grafiki uprawia głównie akwafortę. Z techniką tą zaznajamia wielu malarzy, gdyż jako jedyny w tym czasie posiada w Warszawie prasę graficzną. Zajmuje się zasadniczo grafiką reprodukcyjną, popularyzując dzieła malarskie Matejki, Fałata, Brandta, Gottlieba. Za tę działalność otrzymuje wiele nagród w kraju i zagranicą. Z czasem zaczyna także tworzyć kompozycje oryginalne: portrety, studia z natury, grafikę użytkową. 

Henryk PIŃTKOWSKI, „Ignacy Łopieński", Tygodnik Illustrowany, nr 30, 1901, s. 585-588.
„Kolekcja prac Ignacego Łopieńskiego", Przewodnik po wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk  Pięknych nr 17, Warszawa, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, 1926, s. 28-29.
Wilhelm Władysław ZWIEROWICZ, Ignacy Łopieński. Szkic biograficzny, Warszawa, Zw. Polskich Artystów Grafików [1931], 16 s.
47.  PORTRET PROF. STANISŁAWA NOAKOWSKIEGO  
       [PORTRAIT DE  PROF. STANISŁAW NOAKOWSKI <>   
        PORTRAIT OF PROF. STANISŁAW NOAKOWSKI]        
        AKWAF   (c. 1920)   295 x 200