| Malarz,
grafik i pisarz związany ze środowiskami poznańskim i warszawskim. Studiuje
początkowo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (u Józefa Unierzyskiego),
potem w Paryżu i Monachium. Osiada na stałe w rodzinnym majątku Kościanki.
Jest jednym z głównych animatorów poznańskiego środowiska artystycznego.
Uczestniczy w tworzeniu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Poznaniu.
Członek Koła Artystów Wielkopolskich, ugrupowania Bunt, Związku Polskich
Artystów Grafików. Zostaje redaktorem dwutygodnika Zdrój, założonego przy
współpracy Stanisława Przybyszewskiego. W roku 1925, po utracie własnego
majątku, zostaje administratorem dóbr Radziwiłłów w Pełży. Około 1937 roku,
na stałe osiada w Warszawie. Stały współpracownik Kuriera Porannego i Zwierciadła.
Zakłada prywatną szkołę malarstwa im. Zygmunta Waliszewskiego. W czasie
II wojny światowej zaangażowany w wydawanie prasy podziemnej. Dorobek malarski
i rękopisy Hulewicza przepadły w czasie Powstania Warszawskiego. Na twórczość
malarską artysty składają się głównie portrety, pejzaże i obrazy o tematyce
religijnej. Grafika zajmuje główne miejsce w jego zainteresowaniach plastycznych
około 1917 roku. Wykonuje wówczas drzeworytnicze ilustracje i ozdobniki
do pisma Zdrój. Uprawia także akwafortę. Pierwsze prace charakteryzują
się nieco secesyjną stylizacją. W późniejszych kompozycjach widoczne są
wpływy kubizmu i futuryzmu, mówiące o związkach ze sztuką formistów. Zauważalne
jest także silne oddziaływanie niemieckiego ekspresjonizmu. Hulewicz ozdabia
rycinami wiele książek, np. Genesis z Ducha Juliusza Słowackiego (Poznań
1918), własny dramat Kain (Warszawa 1920) oraz Jarosława Iwaszkiewicza
Legendy o św. Balbinie nieznanej. Sporadycznie zajmuje się także ekslibrisem
i rzeźbą. Pisze powieści, dramaty, nowele, rozprawy o sztuce, recenzje
i felietony.
Joanna
POLLAKÓWNA, Formiści, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972,
s. 57.
Poznańskie
wspominki z lat 1918-1939, Poznań, Wydawnictwo Poznańskie, 1973, s. 364-378. |