| Dzieciństwo
spędza w Anglii. Do roku 1918 mieszka w Wiedniu, gdzie kształci się w Kunstgewerbeschule.
Następnie uczy się kolejno w Warszawie, u Konrada Krzyłanowskiego, i Berlinie.
Na koniec odbywa regularne studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych,
u Tadeusza Pruszkowskiego i Władysława Skoczylasa. Członek Stowarzyszenia
Artystów Grafików Ryt" oraz Związku Polskich Artystów Grafików. Zajmuje
się głównie drzeworytem, często kolorowanym i lawowanym. Do wybuchu II
wojny światowej tworzy ponad sto prac, przeważnie o tematyce religijnej,
animalistycznej, fantastycznej, a także sportowej; sama uprawia szermierkę
i pisuje o niej. Oddaje się także grafice książkowej, wykonuje między innymi
ilustracje do Traktatu o czyśćcu św. Katarzyny Genueńskiej (Warszawa 1938).
Tworzy również wiele ekslibrisów. W roku 1931, w warszawskim Towarzystwie
Zachęty Sztuk Pięknych, odbywa się indywidualna wystawa prac artystki.
Goryńska jest autorką artykułów na temat sztuki oraz recenzji wystaw, zamieszczanych
w prasie polskiej i zagranicznej. Zajmuje się także tłumaczeniami. W Polskim
Radio wygłasza audycje o sztuce dla Polonii amerykańskiej. W czasie II
wojny światowej aktywnie działa w konspiracji. Zginęła w obozie Ravensbrück.
W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie znajduje się zespół 44 klocków
drzeworytniczych artystki.
Nela
SAMOTYCHOWA, Wiktoria Goryńska. (Portret podwójny)", Praca Obywatelska,
nr 22, 1934, s. 14-16.
Wacław
BOROWY, Wspomnienie o Wiktorii Goryńskiej, Tygodnik Powszechny 1950, nr.21/22.
Wiktoria
Goryńska 1902-1945. Katalog grafiki, Warszawa, Muzeum Narodowe w Warszawie,
1977, 46 s. |